Algemeen, Hoop na Herstel, in Zijn kracht

Waarom in Zijn kracht?

Zoals ik in mijn eerste artikel al schreef, ben ik bepaald geen type ‘ik-steek-mijn-hoofd-boven-het-maaiveld-uit’. Ik hoef niet zozeer in het middelpunt van de belangstelling te staan. En toch ben ik een blog gestart, waar ik mezelf zichtbaar moet maken en ruimte inneem om mijn ervaringen te delen. En laten dat (mijzelf zichtbaar maken & ruimte innemen) nou net twee thema’s zijn die ik eigenlijk heel lastig vind.

Waarom ben ik dan begonnen aan ‘in Zijn kracht’?
Deze vraag kan zomaar in je opkomen, terwijl je dit leest.
En voor mezelf vind ik het ook goed om deze vraag te beantwoorden.
Het doel van mijn blog is niet om zelf centraal te staan,
het gaat hier niet om mij.

In de loop der jaren heb ik diverse ervaringen opgedaan waar ik veel van geleerd heb. Ik weet dat geld, uiterlijk of bezit je niet gelukkig maken, en juist door de periode van mijn eetstoornis ben ik erachter gekomen dat we met zijn allen zo keihard voorbij leven aan alles wat we hebben.
We zijn allemaal druk: een volle agenda, drukke werkweek, geen tijd voor elkaar, geen tijd voor onszelf. Leef jij? of word je geleefd?
Pas als er iets ergs gebeurt staan we stil: ‘alles wat vanzelfsprekend was, blijkt dat ineens niet meer te zijn’.
Tot die tijd streven we naar beter en meer. Later als ik.., dan… Maar later komt nooit. Er is altijd wel iets wat onze tijd opslokt. Het gaat niet om tijd, maar prioriteit.

De songtekst van een bepaald liedje, bepaalde mij bij het feit dat ik mijn gedachten en ervaringen niet voor mijzelf hoef te houden.
Ik heb veel geleerd van mijn ervaringen en hoop dat ik hiermee anderen mag inspireren.

You've got the words to change a nation,
but you're biting your tongue.
You've spent a lifetime stuck in silence
afraid you'll say something wrong.
If no one ever hears it how are we gonna learn your song?

Onzekerheid
Toch denk ik tot nu toe bij het publiceren van elk nieuw artikel: “oh help, waar ben ik aan begonnen?” “Gaat iemand het wel lezen? en wie heeft er eigenlijk behoefte aan om mijn geschrijf te lezen?”
“Weet ik straks wel weer een nieuw onderwerp om over te schrijven?”
“Kan ik niet beter stiekem verdwijnen..?”

Mijn zorg of ik wel een nieuw onderwerp weet te bedenken, nadat ik een artikel heb afgerond, komt met name op als ik naar mijzelf kijk. Eén van de keren dat ik me hier zorgen over maakte, kwam de volgende tekst in mijn gedachten: “where God leads, He provides”. Ik hoef hierin dus niet op mijzelf te vertrouwen, ik doe dit niet in eigen kracht.

Ook is daar de bevestiging vanuit jullie. Tot nu toe mag ik dankbaar zeggen dat bij elk artikel wat online komt, ik minstens één reactie krijg van iemand voor wie het in zijn/haar situatie van toepassing is wat ik geschreven heb. Woorden die raken, die je net de bemoediging of het zetje kunnen geven om toch te doen waar je al langer over nadenkt, of te weten: ik sta er niet alleen voor, ik ben niet de enige.
En al is het maar dat ik door middel van al mijn schrijfsels één persoon kan helpen, dan is het voor mij al de moeite waard.

in Zijn kracht
In de periode van herstel heb ik hard moeten werken, maar tegelijkertijd zie ik – terugkijkend – dat ik het in eigen kracht nooit zo gered had. Wonderlijk, hoe mijn herstel verlopen is en hoe het nu mag gaan. Ja ik heb hard moeten vechten, maar als je kijkt naar het ‘ziektebeeld’ gaat dit gepaard met terugval, waar ik voor gespaard ben gebleven. Als de eetstoornis aan mij trok om dingen stiekem niet te eten of niet eerlijk erover te zijn, mocht ik in Gods kracht staande blijven.
Hij heeft mij gedragen, erdoorheen geholpen, genezing geschonken.
Hem komt alle eer toe, dit heb ik niet aan mijzelf te danken.
Hij heeft mij herstel gegeven, maar niet om op dezelfde voet verder te gaan als vóór die tijd.
Ik heb enorm veel geleerd in deze periode en ik hoop en bid dat ik met mijn ervaring ook anderen mag helpen.

You've got a heart as loud as lightning,
so why let your voice be tamed?
Maybe we're a little different
there's no need to be ashamed.
You've got the light to fight the shadows,
so stop hiding it a
way.

Wat er in mijn hart leeft, dat is wat ik met jullie wil delen.

Ik schrijf niet tot mijn eigen eer en leef niet in eigen kracht,
ik wil schrijven tot Gods eer en ik leef in Zijn kracht.

2 Reacties

  1. Je blog wordt zo een mooie getuigenis en hoe meer er online komt, hoe vaker je gevonden zult worden en hoe meer mensen steun zullen vinden in jouw woorden over Gods kracht.

    1. Annemieke zegt:

      Wat mooi hoe je het zegt, Naomi, dankjewel!
      Ik hoop en bid zeker dat anderen er steun in zullen vinden.
      Dus jij zegt eigenlijk: vooral doorgaan (?) 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *