Hoop na Herstel

Visionboard

Het is inmiddels zo’n 2 jaar geleden, dat ik op de wachtlijst stond bij Ursula in Leiden. Van de ene GGZ-instelling werd ik naar de andere gestuurd en zo wachtte ik op mijn intakegesprek en behandeling.

Om in de tussentijd niet verder af te glijden en weg te zakken in de eetstoornis heb ik in die tijd voor mijzelf een visionboard gemaakt.
Een soort poster waar ik naar kon kijken op momenten dat het moeilijk was om mij aan de eetlijst te houden. Een grote plaat met foto’s en teksten die mij lieten zien waar ik voor moest vechten. Dingen die ik weer wilde kunnen, waarvoor het nodig was om te herstellen.

Zoals je op de foto kunt zien, wilde ik weer grip krijgen op mijn leven.
De eetstoornis gaf mij het idee dat ik controle zou hebben als ik grip had op mijn gewicht. Uiteindelijk bleek dit allesbehalve waar te zijn. Ik had mijn eetpatroon en gewicht niet meer zelf onder controle, de eetstoornis hield mij in zijn greep.

Een eetstoornis lijkt ook veel te draaien om uiterlijk. Maar er is niets, maar dan ook echt NIETS mooi aan een eetstoornis. De glans verdwijnt uit je ogen, je haar valt uit, wordt dof, je huid wordt onrustig, bleek, doorschijnend bijna en je voelt je allesbehalve goed verzorgd.
Ik kon niet meer stralen en ergens onderweg in het verliezen van de kilo’s, was ik ook mijzelf kwijtgeraakt.

In die periode was ik bijna anderhalf jaar getrouwd, maar ook daar tornde de eetstoornis aan. In feite had ik Remi niets meer te bieden, omdat ik hele dagen op de bank lag: te zwak om iets te doen. We konden er niet meer samen op uit, op vakantie, dagjes weg. Een simpel dagje naar het bos was al te veel voor mij, omdat ik dat lichamelijk niet aankon.
Mijn gevoelens werden afgezwakt, verdoofd, waardoor ik niet meer écht kon liefhebben en aan Remi kon laten merken dat ik van hem hield.

Zoals je op mijn visionboard kunt zien, was dit dan ook één van mijn doelen. Mijn huwelijk ‘redden’, er weer echt als ‘vrouw van’ kunnen zijn, in plaats van ‘de patiënt’ zijn. Gelijkwaardig zijn, naast elkaar staan. Er voor de ander kunnen zijn. Samen er-op-uit, dagjes weg kunnen, samen genieten van de kleine dingen. Energie hebben om dingen te ondernemen, die ik op dat moment niet meer kon.

In die tijd hing het visionboard boven de eettafel, om mij er bij iedere maaltijd aan te herinneren waarom ik dit deed. Waar ik voor vocht, waarom ik moest doorzetten en wat ik niet wilde verliezen.

Zoals je rechts bovenin op het bord kunt zien, was ook één van mijn redenen om te herstellen: moeder kunnen worden. Dit was voor mij heel letterlijk een doel om lichamelijk voor mijzelf te zorgen. Omdat mijn lichaam op dat moment niet in staat was om een zwangerschap te dragen.
Ik wist ook dat, als er niets zou veranderen, ik geen moeder zou kunnen worden, omdat mijn lichaam alleen maar meer beschadigd zou raken.
Eigenlijk is dit in eerste instantie de grootste reden geweest om te herstellen. Mijn lichaam mocht niet verder kapot, omdat ik moeder wilde worden.

Het aan mezelf gunnen om goed voor mijzelf te zorgen en lekker in mijn vel te zitten, dat kon ik op dat moment nog niet. Zo ver waren mijn hersenen aangetast door het voedingstekort. Op eetmomenten kon ik niet ver genoeg vooruit denken om te zien dat mijn lichaam dit nodig had om weer gelukkig te kunnen zijn, om weer energie te hebben om uiteindelijk weer uitstapjes te maken, aan het werk te gaan en te genieten van de zon op mijn huid, het horen fluiten van de vogels, het zien van de natuur en het ontmoeten van vrienden. Ik kon simpelweg niet verder denken dan de paniek in mijn hoofd.
Het visionboard hielp mij om letterlijk voor ogen te zien, waar ik voor wilde herstellen en waar het mij kon brengen.

Want herstellen gaat niet 1, 2, 3. Als ik mij vandaag aan de eetlijst houd, kan ik morgen niet ineens met een vriendin afspreken die ik al lange tijd niet gesproken heb. Als ik nu mijn bord leeg eet, heb ik niet ineens genoeg energie om een fijne wandeling te gaan maken. En als ik mijn tussendoortje eet, betekent dat niet dat ik straks de dingen weer zie zitten en de sprankel terug heb in mijn ogen.

Maar andersom heb ik de garantie wel… Als ik mij niet aan de lijst houd, weet ik ook zeker dat die mooie dingen niet staan te gebeuren. Maar dat ik er alleen maar verder bij vandaan ga.

En dat is ook juist het moeilijke van herstellen. De logica is soms ver te zoeken. En het is soms eindeloos lang volhouden, voordat er ook maar een kléin stapje vooruit te merken is. En dat maakt het zwaar.
Maar niet minder de moeite waard. Want niet-herstellen brengt je alleen maar verder bij je doel vandaan.

Voor mij is het visionboard heel waardevol geweest. Het hielp mij om mijn doelen voor ogen te houden. Inmiddels kan ik terugkijken en heb ik het niet meer nodig boven de eettafel als reminder bij iedere maaltijd. Ik ben zo ontzettend dankbaar voor de energie die ik nu heb. Het is niet zo dat ik ineens ‘de hele wereld aankan’, ik moet goed op mijn eigen grenzen blijven letten en deze bewaken. Maar wat kan ik veel! Ik kan weer samen met een Remi dagjes eropuit. Ik heb de energie om samen een boswandeling te maken of een stad te bezoeken. Ik hoef van tevoren mijn hersens niet te pijnigen over wat ik die dag ga eten, maar kan spontaan besluiten om ergens in een lunchroom wat te eten. Ik kan genieten van de grote en kleine dingen! Ik heb de energie om met vriendinnen af te spreken, de concentratie om auto te rijden en kan er weer voor anderen zijn. Niet meer langer de in zichzelf gekeerde Annemieke, die alle energie nodig heeft om de dag door te komen en te herstellen. Maar een stralende Annemieke, die weer kan lachen en genieten.

Nee, ik heb nog niet alle doelen bereikt. Maar ik heb ook niet overal zelf de invloed op. Ik weet mij afhankelijk van mijn Maker. Ik hoop dat ik op een dag een gezin mag vormen van meer dan twee personen. Maar door te herstellen ben ik in gaan zien dat dat niet meer de enige reden is om een gezond gewicht te hebben. Ik kan nu weer met mijn gezonde verstand zien dat ik gelukkiger ben en fijner in mijn vel zit, nu ik gezond ben. Dat ik weer kan leven in plaats van overleven en dat er een wereld is buiten de eetstoornis. Ik weet dat ik ook goed voor mijzelf moet zorgen als ik “alleen maar mijzelf ben”, omdat ik dan ook genoeg ben. 😊

3 Reacties

  1. Respect voor je openheid in dat prachtige, persoonlijke artikel. Ik vind het mooi, zo’n visionboard. Ook mooi om te lezen hoe je de dingen die erop staan in afhankelijkheid verwacht. Dank voor het delen!

    1. Annemieke zegt:

      Dankjewel voor je reactie! Zo fijn om te horen als openheid gewaardeerd wordt.
      En dat is inderdaad hoe ik het verwacht 😘

  2. […] was of als ik een nieuw product zou proberen, was de angst hoog. Maar als ik na het kijken op mijn visionboard erachter kwam dat ik voor mijn doelen wilde gaan, dan hielp het mij dat ik de wapenfeiten mocht […]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *