Leef je mee?

Sociaal zonder media

Ik zit in een overvolle wachtkamer als een oudere man binnenstapt. Meneer kiest een – nog lege – stoel, twee plaatsen bij een jongen vandaan die druk bezig is met zijn telefoon. Meneer zegt gedag, geen antwoord…
Even later diept ook de man zijn smartphone op uit zijn zak en de wachtkamer is enige minuten gehuld in stilzwijgen.

Er gaat een moment voorbij en een moeder komt de wachtkamer binnen, samen met haar dochtertje van twee jaar. Het meisje mag uit de kinderwagen en stapt op de speelhoek af. Na enige verkenning draait ze zich om en maakt oogcontact met mij. Ze zegt iets in haar eigen taaltje en ondertussen doet dit mij denken aan een les voor mijzelf.

Hoe vaak heb ik oog voor de mensen om mij heen?
Als ik in de rij sta bij de supermarkt, als ik in een volle lift of wachtruimte stap, als ik me haast naar mijn werk, of huis? Met dat ik dit schrijf valt me direct nóg een woord op: “haast”. Is dit niet min of meer het tegenovergestelde van “contact”?

Een kind daarentegen kent geen haast.
Hij/zij denkt niet in deadlines, op tijd zijn en opschieten. En hoewel dit op bepaalde momenten bij menig ouder frustratie oproept – want: schiet nou op, we moeten op tijd zijn! – kunnen we ook veel leren van de houding van een kind.

Hoe zou onze samenleving eruit zien als we minder gehaast zouden zijn? Als niet presteren onze eerste prioriteit zou zijn, maar tijd en aandacht voor elkaar? Begrijp me niet verkeerd, ook ik ben erg gehecht aan ons gedrag rondom afspraken nakomen, vooruit denken en op tijd zijn. Alhoewel dat laatste wel eens te wensen over laat. Maar zijn we met elkaar in sommige dingen niet wat doorgeschoten? Hoe vaak antwoord jij op de vraag: “hoe is het?” “druk!”

We zijn altijd maar druk met werk, takenlijsten, dingen die écht nog moeten gebeuren. De zogenoemde ‘dull moments’ vullen we op met onze zeer geliefde smartphone.

En wanneer hebben we tijd en oog voor die oudere meneer, die om een praatje verlegen zit? Of misschien is het alleen al jouw gedag of glimlach die hem een goede dag bezorgen, maar zie je dit niet omdat je met je hoofd in je telefoon zit of druk bent met andere dingen.
Wanneer hebben we oog en tijd voor die oude buurvrouw die de deur niet meer uitkomt en waarbij de muren op haar afkomen? Misschien is het je eigen opa of oma wel die wacht op jouw bezoekje of telefoontje…

Maar nee, ik ben druk, ik heb geen tijd… Weet je wel niet wat ik allemaal moet doen!?

Het hoeven niet eens oude mensen te zijn, leven we allemaal niet op van een stukje oprechte aandacht?
Een glimlach, begroeting, hand op je schouder, een knipoog, spontaan gesprekje, kaartje of een telefoontje?
Het hoeft echt geen uren te kosten.

Aandacht is niet alleen een kwestie van tijd, maar meer nog van prioriteit.

Naar wat of liever wie gaat jouw aandacht uit vandaag?

1 Reactie

  1. Mooie vraag stel je daar. Ik herken wel iets van die jongen met de smartphone in de wachtkamer. Ik groet wel, maar verder pak ik in wachtkamers mijn telefoon zodra er anderen aanwezig zijn. Mijn manier om ervoor te zorgen dat ik niet hoef te praten, want daar ben ik in zo’n wachtkamer veel te gespannen voor. In andere situaties probeer ik wel zonder telefoon te communiceren. Denk aan de kassa. Ik zie mensen al append of bellend afrekenen. Dat vind ik behoorlijk onaardig tegenover degene die achter de kassa zijn/haar werk doet… Niet dat ik uitgebreid een praatje maak, maar ik vind die telefoon erbij gewoon niet zo’n succes.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *