Grenzen, Puur en Echt

‘Nee’ is ook een antwoord

De laatste weken heb ik veel last van hoofdpijn en het voelt voor mij totaal onvoorspelbaar wanneer het op komt zetten. Soms werk ik een dag van 7 uur tot half 6 en heb ik nergens last van. Een andere keer word ik al wakker met een hoofdpijn die op geen enkele manier weg wil gaan.

In ieder geval moet ik op dit moment besluiten om geen overdreven extra taken op mijn bordje te nemen. Ook al wordt dit van anderen om mij heen misschien wel verwacht. Maar dat ‘nee zeggen’ vind ik vreselijk eng!
Ik ben zo gewend om te voldoen aan de verwachtingen van anderen, dat ik eigenlijk niet eens weet hoe het moet: Tegen die verwachtingen ingaan.

Ik denk graag mee met een ander en help daarbij ook graag, zodat problemen opgelost kunnen worden en zodat we er met elkaar goed uitkomen. Maar wat als ik mijzelf daarmee in de problemen werk?
Hmm… misschien moet ik het wat vaker ook eerst van de andere kant bekijken.

Anderen adviseren in een dergelijke situatie kan ik als de beste. Maar als het op mijzelf aankomt… dan wil ik nog wel eens een steekje laten vallen 😉
Hoewel ik ook door de jaren heen hier al meerdere keren mee heb geoefend. Toch blijft ‘nee zeggen’ best wel een heel ‘ding’.

Ook vind ik het best lastig hoe ik hier vanuit Bijbels oogpunt mee om kan gaan. Er wordt van mij gevraagd om voor anderen te zorgen, de minste te zijn en een ander hoger te achten dan mijzelf.
Maar ik weet ook dat ik het niet volhoud, om mijzelf steeds te overvragen, en als ik dan instort heeft helemaal niemand er iets aan.

De Bijbel roept daarnaast ook op om ‘de ander lief te hebben als jezelf’. Daaruit blijkt dat je dus ook jezelf lief mag hebben en voor jezelf mag zorgen op een manier zoals je ook voor een ander zorgt.
Corina Struyk (de Stijlfjuf) wees mij een keer op de geschiedenis van de barmhartige Samaritaan. Deze Samaritaan hielp de man, maar nam niet de volledige verzorging op zich. Hij bracht de man naar een herberg en zorgde er op die manier voor dat de man verzorgt werd. Hijzelf ging verder om zijn taak te doen, maar controleerde later wel of het goed ging.
Voor mij ligt daarin ook een les, namelijk: ik hoef niet alles zelf te doen.

Als ik alles geef om het iedereen op mijn werk naar het zin te maken, maar thuis niet meer te genieten ben., ben ik er dan echt voor mijn naaste? Ik denk het niet ;-). Ik denk dat het voornamelijk van belang is dat er een balans in is. En dat ik de dingen zie zitten die ik op mijn bordje neem 🙂

Dus: Ondanks dat ik niet echt van de ‘goede voornemens’ ben, heb ik wel besloten om dit jaar ook te investeren in zelfzorg en om mijzelf niet altijd maar onderaan mijn prioriteitenlijstje te plaatsen. Daar heeft niemand iets aan.

Hoe ik dat concreet maak?
– Ik heb besloten om naar één BSO-locatie over te gaan,
– Ik geef aan welke extra diensten ik niet op mij wil nemen,
– Ik kies ervoor om om de dinsdag te gaan werken, zodat Remi en ik 1x per twee weken een dag samen vrij zijn (hij werkt elke zaterdag).
– én ik heb besloten om deel te nemen aan de Social Media VIP dag, van Angela zodat ik met deze nieuwe kennis nog beter kan aansluiten bij jou als mijn volger!

Zijn er bij jou taken / hoofdbrekers waar je eigenlijk te vol mee zit en die je zou willen schrappen?
Wat houd je tegen?
En: heb je er wel eens over nagedacht wat er zou gebeuren als je een keer ‘nee’ zou zeggen?

Want laten we eerlijk zijn:
Nee is ook een antwoord!

2 Reacties

  1. Heel mooi beschreven en ik denk dat je wijze besluiten hebt genomen. Het voorbeeld van de barmhartige Samaritaan had ik nooit op die manier bekeken, maar ik vind het een heel sterk voorbeeld. Ik ga ‘m zeker onthouden!

    1. Annemieke zegt:

      Hoi Naomi,
      Leuk dat jij m’n blog al ontdekt had voordat ik het via Instagram had gedeeld 😉 hihi
      Nou he! dat voorbeeld van de barmharige Samaritaan was voor mij ook wel heel verhelderend.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *