coursework for phd in management steps to write an essay i will do my homework chloroquine resistenz dissertation
Leef je mee?

Morgen weer een dag

Vandaag is het ‘zo’n dag’: een vrije dag waarop ik een heleboel dingen zou kunnen doen, maar waar er niets uit mijn vingers komt.

Vanochtend werd ik rond half 7 wakker: een uur vóór Remi’s wekker. “Fijn!” denk ik “dan heb ik in alle rust tijd voor stille tijd.” Mijn dag beginnen met Hem en in afhankelijkheid van Hem. Na een rustige start, mijn ontbijt en na Remi uitgezwaaid te hebben, begint de dag écht: een dag boordevol mogelijkheden.

Voor het eerst in jaren heb ik zomaar twee weken vakantie, zonder verplichtingen, zonder weg te gaan: gewoon thuis.
Het voelt leeg om niet met anderen af te spreken. Thuis vermaak ik me altijd wel, maar meerdere dagen achter elkaar alleen thuis? Dat blijkt toch niets voor mij.

Na verschillende bemoedigingskaartjes te hebben geschreven en gepost te hebben, ga ik – na een aanbod om iemand te helpen – weer naar huis: en nu?
Na verloop van tijd merk ik dat ik toch weer met mijn telefoon zit, op zoek naar contact misschien? Maar toch weer niet echt, want het blijft veelal bij scrollen…

Ik besluit een nieuw patroon uit te proberen met naaien en terwijl alles nog op tafel ligt, besef ik dat het tijd is voor mijn lunch. Gelukkig schijnt de zon op dat moment even, dus ik duik lekker de tuin in.
Het blijkt toch wat frisser dan verwacht, dus na mijn brood stap ik snel naar binnen om achter het raam (want daar is het zonnetje wel lekker warm) in de bijbel te lezen. Ik wil wat meer weten over een gedeelte en pak van boven de kanttekeningen erbij.

Als ik later rondkijk, (opkijk van mijn telefoon, moet ik bekennen) zie ik dat er ‘niets’ van mijn dag geworden is. De vrije dag, boordevol mogelijkheden, een dag waar ik van ‘moet’ genieten, gaat aan mij voorbij…

Oh ja? Moet dat dan? Genieten? Zit ik nu te balen, omdat ik niet geniet van een dag, die ook gewoon normaal had kunnen zijn? Dan had ik niet hoeven genieten en zat ik nu ook niet te balen… tja #thoughts 😅

Overal ligt wat, alsof ik 1001 dingen aan het doen ben, maar uiteindelijk kom ik nergens écht toe. Je weet wel, alsof je 25 tabbladen hebt openstaan in je browser en niet meer weet waar je eigenlijk mee bezig was. (Vertel me alsjeblieft dat ik niet de enige ben!)

Dat is het moment dat ik besluit: en nú moet ik mezelf herpakken, anders zit ik straks gefrustreerd te zijn, ongezellig als de wederhelft thuiskomt, terwijl het door mijn eigen gebrek aan daadkracht en besluitvaardigheid komt.

Ik besluit het kraamcadeautje wat half-afgerond op tafel ligt als eerste aan te pakken, zodat ik in ieder geval iets heb gedaan wat voldoening geeft. Vervolgens alle losse flodders weer een plekje geven: ik kom nog meer kaarten tegen om te beschrijven, er ligt een tablet op de bank, CD-hoesjes op de salontafel, bijbels in de vensterbank (volgens mij wordt met Bijbelverspreiding toch iets anders bedoeld 🙈), een tafel vol stofjes en andere materialen, een notitieboekje in de keuken en ga zo maar door.

Eerst mijn huis opruimen, voor er weer ruimte in mijn hoofd is voor iets nieuws. De stofzuiger erdoor en het lijkt al weer heel wat. Zo blijkt maar weer: het is nog niet te laat om opnieuw te beginnen.

En het fijnste is: morgen heb ik weer een nieuwe kans!

1 Reactie

  1. Oh, zo herkenbaar! Bij mij helpt een lijstje dan. Ieder open tabblad opschrijven, ook het kleinste stomme dingetje. En dan van boven naar beneden afstrepen. Lijkt ’t ook nog eens of je heel veel hebt gedaan;).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *