Leef je mee?

Mijn eerste dag als kleuterjuf

Zes kleine kleutertjes die hun eerste schooldag in onze klas beleven.
Nieuwe juffen, een nieuw lokaal, nieuwe klasgenootjes, alles is nieuw.

Zoals je in mijn vorige blog las, ben ik na de voorjaarsvakantie gestart als kleuterjuf. De eerste dag startte ik samen met mijn duo-collega, zodat de kinderen met ons allebei konden kennismaken.

Voor de kinderen hun allereerste schooldag – en voor mij ook!
Ook al heb ik voor hetere vuren gestaan, ik vond het stiekem best heel spannend. Ook voor mij was alles nieuw: nieuwe collega’s, nieuwe werkomgeving, nieuwe verwachtingen…

Hoe reageren de kinderen op hun nieuwe juffen? En hoe reageren collega’s?

Ook de week erna was alles nieuw, want vanaf die week was ik echt ‘de juf’ op mijn werkdagen. Toch was de spanning vooraf groter, dan op de werkdagen zelf. Ik voelde me heel welkom. Alle kleuter-collega’s kwamen afzonderlijk naar mij toe en zeiden: “We zijn allemaal blij dat jij het geworden bent!” Ik kan je vertellen, dat doet zo ontzettend goed. 🙂
Het voelde als een warm welkom en ik voelde mij gewaardeerd.

Meerdere collega’s zeiden dat ik met vragen bij hen terecht kon en dat ik, als ik vragen had, die ook echt moest stellen. Ze begrepen dat alles nieuw was voor mij.

In de klas had ik het goed naar mijn zin. Deze leeftijdscategorie is echt wel mijn ding 😄. Sommige kinderen zijn echt nog peuters: en dat ik mijn handen er vol aan had, zal ik in een volgende blog verder toelichten 😅.

Maar wat voelde het fijn: als kleuterjuffen op één gang samenwerken, rond dezelfde tijd binnenkomen, elkaar gedag zeggen, met elkaar nog even snel een kopje thee voor de bel gaat… Het zijn misschien hele simpele dingen, die er voor mij wel echt toe doen. Tijdens de pauze weer met andere collega’s om tafel, na schooltijd de kinderen uitzwaaien en in mijn ‘eigen’ klaslokaal nog verder aan de slag om dingen voor te bereiden en af te maken. Bij andere lokalen binnen kunnen lopen in de wetenschap dat daar ook een collega aan het werk is. Ik hoor andere collega’s hun hart bij elkaar luchten en ik word ook uitgenodigd om gerust het lokaal in te lopen als anderen bij elkaar zitten na te praten.

Wat ben ik dankbaar voor deze woorden en wat voelt het welkom!
Juist omdat ik lange tijd zo’n moeite heb gehad om ruimte in te nemen, mijzelf zichtbaar te maken en mijzelf ook als onderdeel van de groep te zien, voelt het zo fijn als anderen van het begin af aan aangeven dat ik ‘erbij hoor’. Terwijl het juist als je ergens nieuw bent, zo belangrijk is om ook dit initiatief te nemen. Maar door deze reacties, durf ik mezelf meer te laten zien!

Ik merk dat ik het heel fijn vind om met elkaar te starten en ‘met elkaar’ te vertrekken. Niet dat het allemaal tegelijk gaat, maar op de een of andere manier geeft het een gevoel van saamhorigheid. Niet ieder voor zich met eigen werktijden, maar meer ‘samen’.

Uiteindelijk was ik nog maar twee weken gestart, toen de scholen dicht gingen en de kinderen niet meer mochten komen.
Toch ben ik heel dankbaar voor die eerste weken, waarin ik mijn collega’s al een beetje heb leren kennen.

Na de meivakantie gaan we weer van start, zie ik mijn collega’s weer vaker en natuurlijk: de kinderen. Ook al zullen we als collega’s afstand moeten houden, ik heb er weer zin in!

1 Reactie

  1. Wat klinkt dit goed en positief zeg! Ik kan me zeker voorstellen dat je er weer zin in hebt om te beginnen straks na de vakantie. Heel veel plezier en succes alvast.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *