Puur en Echt

Meisje, je bent al mooi genoeg

Daar zit ze dan, in de trein: Nog even mascara bijwerken, een kritische blik in het spiegeltje van haar make-up tasje en dan verdwijnt alles weer in haar tas. Nog éven tijd om door Instagram te scrollen, vol perfecte plaatjes van influencers en andere volgers. Bij het uitstappen nog even een blik in het spiegelende raam; zit alles echt wel goed? En weg was ze…

Het is niet de eerste keer dat ik een dergelijke situatie mee maak. Meestal komt er naast de gebruikelijke mascara nog een heel scala aan make-up artikelen tevoorschijn, alles om er zo mooi mogelijk uit te zien. Of misschien zelfs om maar ‘goed genoeg’ te zijn.

En terwijl ik deze situatie met een schuin oog gadesla, rijst bij mij de vraag: “Sinds wanneer is een masker over je gezicht, normaler geworden dan puur jezelf zijn?” (Even los van de muur die mensen emotioneel gezien optrekken en het masker dat ze daarin vertonen.)
Dit uiterlijke masker: waarom?

In de Bijbel worden we opgeroepen om ons niet druk te maken over ons uiterlijk:

“Wees niet bezorgd over uw leven, 
over wat u eten en wat u drinken zult;
ook niet over uw lichaam, 
namelijk waarmee u zich kleden zult.
Is het leven niet meer dan het voedsel
en het lichaam meer dan de kleding?

Mattheüs 6:25 HSV

En toch stappen we met elkaar zo vaak in die valkuil. We zien anderen die er voor ons beeld ‘veel mooier, knapper en perfecter’ uit zien. Zij heeft zo’n gave huid, zulke mooie ogen, glanzend haar, …
Vaak zien we bij ons eigen spiegelbeeld alleen de onderdelen die ‘niet goed genoeg’ zijn.
Terwijl je van een ander het complete plaatje ziet, wat er voor jouw idee veel beter uit ziet.

Kijk eens naar onderstaand lijstje, wat zie je?
1+1=2
2+2=5
3+3=6
4+4=8

Grote kans dat je zegt: één som is fout!
Maar zie je ook dat er drie sommen wel goed zijn?

Wat kun je uit dit voorbeeld leren, als het gaat om kijken naar jezelf?

Is het niet zo dat ook wij zo vaak kijken naar wat er níet goed is aan onszelf, in plaats van naar wat er wel mooi of goed is?
In mijn herstel heb ik geleerd om niet te kijken naar de omvang van bijvoorbeeld mijn buik of benen, maar juist te zien wat ik er allemaal mee kan.
Mijn lichaam is een instrument. Ik ben niet meer waard als mijn buik slanker is, mijn borsten voller zijn, mijn huid gaver is, NEE!
Dat geldt voor niemand.

Ik ben dankbaar dat mijn benen gezond zijn, dat ik er mee kan lopen.
Dankbaar dat mijn ogen gezond zijn, dat ik zo veel prachtige kleuren mag zien. Dankbaar dat mijn buik doet waarvoor die bedoeld is: mijn ingewanden beschermen en dat het proces daar binnen ‘vanzelf’ verloopt.
Hoe wonderlijk zijn wij gemaakt! En dan zouden wij kijken naar een oneffenheid op de huid die zo wonderlijk gemaakt is? Naar mijn wimpers, die niet vol, lang of donker genoeg zijn? Mijn wimpers beschermen mijn ogen, daar zijn ze voor bedoeld.
Wie heeft bedacht dat het één ‘beter’ is dan het ander?

Uiteindelijk kunnen we onze tijd wel beter gebruiken, dan te ‘tornen’ aan ons uiterlijk. Echte vrienden krijg je niet door ‘er zo goed mogelijk uit te zien’, maar door om te zien naar elkaar.
In een relatie gaat het niet om ‘mooi zijn’, maar om gewaardeerd worden om wie je bent. En hoe kan dat als jij jezelf niet laat zien?

Meisje, vrouw, je bent al mooi genoeg!

Voor meer over dit thema, zie: “ik ben hier niet om mooi te zijn”

1 Reactie

  1. Dankjewel hiervoor. Een boodschap die me even heel erg raakt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *