Grenzen, Puur en Echt

Laat ik ze nu in de steek…?

Al ruim een jaar werk ik op twee verschillende BSO-locaties. Op maandag en donderdag op buitenschoolse opvang K en op dinsdag op BSO locatie R.
Op beide locaties heb ik het goed naar mijn zin en voel ik me thuis.
En toch heb ik het besluit genomen om bij één locatie weg te gaan, maar wel met pijn in mijn hart…

De start
November 2018: Na maanden van thuis herstellen ga ik voor het eerst weer écht aan het werk. Ik start met 6 uur per week, verdeeld over twee middagen. Richting de zomervakantie komt hier nog een vaste middag bij en zo werk ik drie vaste middagen op deze groepen.

Op locatie R zijn de kinderen direct een groep kleine fans. De kinderen komen uit groep 1-3 en vinden een nieuwe juf natuurlijk geweldig. Op locatie K daarentegen, zijn het kinderen uit groep 5 t/m 8. Deze kinderen zijn iets kritischer, want hun huidige juf is dé juf en die is het helemaal. Met één middagje in de week was daar ook niet zo snel verandering in te brengen, aangezien de andere juf er wel 3 middagen was.

Richting de zomervakantie komt er een middag bij op de locatie van groep 5 t/m 8 en langzaam maar zeker begin ik ook meer ‘de juf’ te worden. De kinderen vragen nu vaker aan mij om toestemming en het is niet steeds meer: “Juf?” – ja? -“Nee, de andere juf!
Maar dan komt de boodschap dat de (voor de kinderen meest vertrouwde) juf weggaat. En dat was een flinke klap voor deze kinderen.

Onrust
Zodra de juf weg was, stond ik een aantal weken met steeds wisselende invalcollega’s en zodoende werd duidelijk hoe erg de kinderen gehecht waren aan juf X. Inmiddels was ik ook vertrouwd genoeg voor hen en kwamen ze met hun vragen naar mij toe, maar het gaf veel onrust dat ze steeds niet wisten welke juf er nog meer zou zijn.
Pas na een aantal weken, kwam er een vast gezicht waardoor de kinderen meer zekerheid hadden over ‘hun juffen’. Wel moesten ze nog erg wennen en gaven ze regelmatig aan dat ze hun oude juf terug wilden. Ook merkte ik in de weken van wisseling dat beide groepen (2 groepen op één locatie) mij als juf wilden tijdens het fruit eten. Hier merkte ik aan dat ze mij als vertrouwd gezicht zagen en meer aan mij gehecht raakten. De kinderen zijn blij als ze mij zien (meestal dan hè, pre-puberteit hoort er nou eenmaal ook bij). En ze delen met mij dingen die hen dwars zitten of wat hen bezig houdt.

Vóórdat mijn collega wegging, had ik aangegeven dat ik graag op termijn volledig op de BSO met kinderen van groep 1-3 wilde werken. Dit omdat ik het werken met die kleintjes zo leuk vond. Maar nu mijn collega weg ging en ik de onrust in de groep merkte, kreeg ik daar zo mijn twijfels over.

Een brief
Zoals ik een aantal maanden geleden in een brief naar mijn locatiemanager schreef:
“…In de weken van afscheid, wisselende invalcollega’s en de introductie van mijn nieuwe collega heb ik gemerkt hoe ontzettend veel het met de kinderen doet dat er een vast gezicht weg is gegaan.

In de leeftijdscategorie van deze BSO nemen de kinderen niet zomaar iemand aan als ‘de juf’, maar als ze eenmaal aan je gehecht zijn is het weer een heel ander verhaal 😉

Sinds het nieuwe schooljaar begonnen is, ben ik het enige gezicht wat ‘continuïteit’ bood. De onrust die het de kinderen heeft gegeven dat X. weg is gegaan, zet mij er toe om te besluiten voorlopig niet weg te gaan bij deze BSO.”

Verder gaf ik aan dat ik op termijn de overstap wil maken naar deze BSO met de oudere kinderen, zodat ik me op één locatie kan richten en daarmee ook ruimte geef aan de andere BSO om een collega te vinden die volledig op die locatie gefocust is en zich daar voor inzet.

Oef, het hoge woord was eruit. Maar makkelijk vond ik het niet. Want ook de jonge kinderen zijn inmiddels aan mij gehecht en zijn blij om mij te zien. Bij een deel van deze kinderen kwam ik vorig jaar 3 ochtenden per week in de klas ter ondersteuning van één kindje. Dus voor hen was ik ook heel vertrouwd.

Een stapje terug
Een aantal weken geleden gaf mijn locatiemanager aan dat ze voor mij een vervanger heeft gevonden. Volgende week, op 4 februari zal mijn laatste werkdag zijn op die locatie en zal ik afscheid moeten nemen van de kinderen. De afgelopen weken doe ik langzamerhand een stapje terug. Ik vind het mooi om te zien hoe sommige kinderen voor wie ik – ondanks dat ik maar één middag aanwezig was – vertrouwd was, nu meer naar een andere collega groeien en daar een band mee opbouwen.

Juist omdat ik een deel van de kinderen zo intensief meegemaakt heb en voor de zomervakantie 4 dagdelen per week zag, voelt het een beetje alsof ik hen ‘in de steek laat’. Ook richting mijn collega’s vind ik het best lastig, omdat ik het goed naar mijn zin had en dit absoluut de reden niet is van mijn keuze. Dit heb ik ook aangegeven, maar toch voelt het soms een beetje zo.

Wel weet ik dat dit voor de oudste kinderen de beste oplossing is. Twee vaste juffen verliezen in één schooljaar, dat gun ik ze niet. Ook voor mijzelf geeft het rust als ik mij op één vaste locatie kan richten.
Daarbij komt dat ik vanaf half februari om de week op dinsdag ga werken (i.p.v. wekelijks). Op deze manier ben ik om de week één dag tegelijk vrij met Remi. Remi werkt op zaterdag, waardoor we die dag al missen. Daarom is het nu wel heel fijn als we om de week een dag samen vrij zijn.

Dus, ondanks dat ik het niet helemaal zonder schuldgevoel doe. Denk ik dat dit voor mij een goede stap is geweest. En ook weer een grote les in het aangeven van mijn grenzen. 😉 De situatie qua personele bezetting is best onrustig door ziekte e.d. waardoor ik het haast al niet aan durfde te geven. Toch heb ik het besluit genomen en ben daarbij voor mijzelf op gekomen, maar wel was in deze beslissing het kindbelang leidend. Want daar ligt toch echt mijn hart. 🙂

Heb jij wel eens een keuze moeten maken, waarbij je het gevoel had dat je iemand in de steek moest laten? Lukte het je toch om deze keuze te maken, of heb je uiteindelijk besloten om het niet te doen?

1 Reactie

  1. Heel mooi en liefdevol. Dit zijn inderdaad pittige beslissingen, maar als het kindbelang voorop kan staan en dat voor jezelf ook haalbaar is, vind ik dit een prachtig besluit.

Laat een reactie achter op Naomi Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *