Hoop na Herstel, Puur en Echt

Koningin Anorexia

Er is een tijd geweest dat ik geregeerd werd door een koningin met een streng regime. Ze deed zich eerst voor als een vriendin. Ze wilde mij helpen, om ergens in uit te blinken, om controle te vinden. Ze gaf me steeds de bevestiging waar ik zo naar op zoek was. Ze liet mij zien dat ik hier goed in was, dat ik doorzettingsvermogen had en dat ik sterk was. Ze gaf me complimenten en telkens als het mij lukte om te slagen voor één van haar taken, gaf ze me een boost van ‘zelfvertrouwen’: “zie je, jij kunt dit! Goed gedaan!”.

Ze noemde haar naam niet, maar ze bleef bij me. Ze hielp me nieuwe overwinningen te behalen. Gebieden te veroveren, waar ik niet eerder geweest was. Eindelijk lukte het me, wat ik al zo vaak had geprobeerd: de controle vinden. Eerst had ik niet eens door dat die vriendin iemand anders was dan ik. Ik wilde zo graag de controle hebben over mijn eetgedrag, mijn gewicht, mijn figuur. En nu had ik eindelijk het doorzettingsvermogen gevonden.

Mensen om mij heen begonnen langzaam maar zeker opmerkingen te maken. Of ik wel genoeg at? en of ik niet wat meer moest eten?
Ach, ze waren vast jaloers. Ze wilden ook dat ze het doorzettingsvermogen hadden wat ik had. Wat zij allemaal normaal vonden om te eten, tja 🤷🏼‍♀️ dat moesten ze zelf maar weten. Maar ze zouden vast willen dat ze ook zo veel verleidingen konden weerstaan!
En er waren toch ook genoeg mensen die helemaal niks zeiden? Het viel dus allemaal wel mee.

De koningin legde mij stapje voor stapje steeds meer regels op. Ze sloop naar binnen en won stukje bij beetje terrein. Ze werd strenger en ik moest naar haar luisteren. Wat zij mij oplegde, dat moest gebeurden of ik dat nu wilde of niet. Maar iemand die je zo veel complimenten geeft en de bevestiging geeft die je zoekt, daar ga je niet zomaar tegenin. Zo lang ik naar haar luisterde, was ze een goede vriendin. Op die momenten merkte ik ook niet dat ze streng voor me was, dit was toch precies wat ik al zo lang wilde?

Ondertussen vierde koningin Anorexia haar hoogtijdagen, maar voor mij was het een historisch dieptepunt. Van een vriendin veranderde ik in haar onderdaan en vervolgens in haar slaaf. Ik had maar te gehoorzamen en anders was er oorlog. Ik kon niet meer helder nadenken en dit werd alleen maar meer versterkt door het voedingstekort. Mijn hersenen wilden niet meer, dus het enige wat ik kon doen was gewillig haar bevelen gehoorzamen. Ik stond machteloos, tegenover de koningin en tegenover mezelf.

Regelmatig ging ik slapen met angst. Bang dat ik niet meer wakker zou worden. Ik voelde hoe zwak mijn hart was en dat vond ik letterlijk dood-eng!

Soms brak mijn gezonde verstand er even doorheen. ’s Avonds in bed bijvoorbeeld. Als de koningin wist dat ik toch niks meer hoefde te eten die dag. En dat ik dat ook niet zou gaan doen als ik enigszins rustig wilde slapen.
Ik peinsde er niet eens over om iets extra’s te eten. Omdat ik wist dat ze mij dan een paniekaanval zou geven, zou gaan gillen in mijn hoofd. Er zou dan de komende uren geen rust zijn. De rust die ik juist zo broodnodig had. (Het brood ook, maar dat liet ze me op zo’n moment niet toe)🤷🏼‍♀️.
Op zo’n ‘helder moment’ typte ik memo-berichtjes naar mezelf, om mijzelf ervan te overtuigen dat ik morgen weer meer moest gaan eten. Omdat ik voelde dat het niet goed ging met mijn lichaam:

“Waar ben je mee bezig? Je zwakt af, put jezelf uit.
Ga NU voor jezelf zorgen, JIJ bent degene die het heft in handen heeft.

Die stem in je hoofd is niet je eigen stem, dat is niet hetgeen wat je wilt.
Die stem wil je kapotmaken en er aan onderdoor laten gaan, dus blijf vechten!

Vecht tegen de stem in je hoofd en zorg voor jezelf!
Eten is leven, brandstof, energie.

Voeding is als zuurstof, je hebt het nodig om in leven te blijven.”

Als je dit zo leest, zou je zeggen dat ik precies door heb wat er in mijn hoofd gaande was. Maar die momenten dat ik zo helder na kon denken, waren er maar zeer beperkt. Veel vaker was mijn blik vertroebeld. Ik schreef deze woorden, waarvan ik wist dat ik ze op een ander moment niet zelf kon bedenken. Omdat er een ander koninginnetje overheen schreeuwde.
Ik wist niet wat mijn eigen gedachten waren, of welke koningin Anorexia mij influisterde. Met een poeslief stemmetje: “je wilt toch rust in je hoofd?”, “je wilt toch niet dik worden?”, “kijk dan, zij heeft veel meer doorzettingsvermogen dan jij, geef je nu al op?”, “laat zien wat je kunt dan, jij wilt toch jezelf bewijzen?”. Vermengd met mijn ‘eigen’ gedachten: “Ik heb hier toch zo hard voor gewerkt?”, “ze moeten zich er gewoon niet mee bemoeien, dit is wat ik wil”, “ik wil helemaal nooit meer die dingen eten die andere mensen normaal vinden, die heb ik echt niet nodig”.

Wat is dat voor een vriendin, die je zo lusteloos en levenloos mogelijk wil krijgen? Is dat een vriendin te noemen?

Overigens hoorde ik geen stemmen in mijn hoofd. Mijn gedachten waren verstoord, waardoor ik niet meer gezond kon nadenken. Ik kon niet goed het onderscheid kon maken tussen mijn eigen gedachten en de ‘eetgestoorde’ gedachten.

2 Reacties

  1. Zo duidelijk verwoord dit. Heel veel respect dat je dit deelt en dat je zo open bent. Ik denk echt dat je er veleen mee kan helpen. Zo bizar eigenlijk hoe zo’n koningin je gedachten totaal kan beheersen, terwijl je met je gezonde verstand beter weet.
    Bij mij speelt het op een ander vlak en ik noem het mijn monster, maar het is herkenbaar. Volgende week staat mijn blog in het teken van mijn monster en ik zie wat overeenkomsten;).

  2. Aad van Strien zegt:

    Respect … voor je openheid, voor de duidelijkheid van je verhaal. Heel, héél herkenbaar, juist voor mensen die machteloos om je heen staan en niet anders kunnen dan toekijken …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *