Hoop na Herstel

Jarig en een eetstoornis, gaat dat samen?

Als kind tel je weken af naar je verjaardag. Je kijkt er zó naar uit, je kunt niet wachten tot het zo ver is! Maar voor mij was dit de afgelopen jaren absoluut niet het geval. Het vooruitzicht van een verjaardag (of het nu die van mijzelf was of van Remi) vond ik heel beangstigend. De gedachte aan zó ontzettend veel eten is huis. Taarten, chips, chocola en hapjes, allemaal producten die in overvloed in huis moesten zijn. Zonder er zelf van mee te eten, of alleen volgens mijn eigen eetschema.

Ik kon me er al weken mee bezig houden: hoe veel moesten we kopen? En hoe zouden we er voor zorgen dat het allemaal op kwam? Ik wilde natuurlijk niet tekort komen voor de visite. Maar de gedachte dat er meerdere stukken taart overbleven, of allerlei hapjes die beperkt houdbaar zijn. Het leverde mij allemaal hoofdbrekers op.

Als ik nu terugkijk naar mijn verjaardag van twee jaar geleden. Dan is het zo’n wereld van verschil. Qua energie zat ik echt op niveau nul en toch wilde ik zelf ook taart maken voor de visite die zou komen. Zorgvuldig maakte ik de taart, maar ik keek daarbij wel goed uit om niet per ongeluk iets te proeven. Ik mocht geen spatel aflikken met monchou of slagroom, geen deeg proeven van die lekkere appeltaart en ook alle kruimels werden zorgvuldig weggeveegd. Mijn chocoladeletter van Sinterklaas lag in stukken tussen de chocolaatjes om uit te delen. Alles om er maar van af te zijn. Ik deed er alles aan om zelf niet in de verleiding te komen om er van mee te eten. Want een eetstoornis betekent echt niet dat je het allemaal niet lekker vindt of dat je de hele dag misselijk bent en vol zit, in tegendeel…

De gedachte dat er eten over zou blijven, leverde bij mij paniek op. Want gek genoeg, ook al wilde ik zelf zo min mogelijk eten en vooral controle hebben. Toch wilde ik absoluut niet dat er eten verspild werd of weggegooid moest worden. En dus moest alles op. Maar zelf was er echt geen ruimte in mijn hoofd of schema om zomaar iets extra’s te eten. Met veel moeite en berekeningen, lukte het mij om op mijn verjaardag op stage een stukje taart mee te eten. Maar daarna was mijn hoofd compleet ‘op’. Ook van de hapjes had ik geen idee hoe ik dat in mijn hoofd recht moest krijgen. Want hoeveel is dat dan? En als wat voor tussendoortje telt dat?

De verjaardag zelf was vooral afzien. Terugkijkend kan ik me niet voorstellen dat ik er ook maar een moment van heb genoten. Allemaal verboden voedsel om mij heen, een kamer vol visite verzorgen, terwijl ik eigenlijk amper de energie had om voor mijzelf te zorgen.
Familieleden waren pas nét op de hoogte en vrienden denk ik nog niet. Het was dus ook een feestje vol schone schijn.

Wat een wereld van verschil met mijn verjaardag dit jaar. Natuurlijk inventariseren we hoeveel mensen er ongeveer komen. Ik wil genoeg in huis hebben, en toch niet overbodig veel weg hoeven gooien. Maar ik heb mij dit jaar niet onnodig lang van te voren druk gemaakt over boodschappen. Tijdens het maken van taarten likte ik de spatels af, gewoon omdat het kan. Als de eetstoornis zegt dat het niet mag en kan, bewijs ik juist dat ik het wel kan. Dankbaar mag ik zeggen dat ik nu inzicht heb in hoe de eetstoornis werkt in mijn hoofd. De enige manier om de eetstoornis te overwinnen, is door deze stapje voor stapje uit te bannen. En daarvoor is het nodig om precies het tegenovergestelde te doen dan wat de eetstoornis wil.

Mijn verjaardag was gezellig. We hebben het niet voor iedereen op één dag gevierd en ook dat gaf rust. Op de verschillende momenten kon ik zelf genieten, er gezellig bij zitten en in gesprek gaan met familie en vrienden.
Ik kan weer genieten van een taartje, een hapje en chips (chocola ook trouwens, maar dat hadden we dit keer niet in huis 😅).
Ik eet mee met de anderen, zonder dat ik mij daar voor hoef te schamen. Ik eet mee, zonder gebonden te zitten aan een eetlijst of eetschema. Ik eet, wat ik lekker vind, zonder dat een stemmetje in mijn hoofd zich daar mee hoeft te bemoeien.
En als het stemmetje zich er tussen wringt en zegt dat ik iets niet mag nemen? Dan doe ik het lekker toch!😊

Tussen deze twee jaar ligt een lange, moeizame periode van herstel. Het is niet van het ene op het andere moment weer goed en makkelijk. Herstel kost tijd, vergt geduld en enorm veel doorzettingsvermogen.
Een eetstoornis geeft zich niet zomaar gewonnen, maar doet er alles aan om je in zijn macht te houden. Probeert je van allerlei onwaarheden te overtuigen. De eetstoornis weet precies je zwakke plek te vinden en weet waar je gevoelig voor bent. En ook als je er tegenin gaat, kun je soms juist zo’n keiharde klap in je gezicht krijgen en volledig onderuit gaan.

Maar wat ik op zo’n moment voor ogen heb moeten houden is mijn doel. Waar wil ik heen? waar wil ik over 5 jaar staan? Wil ik dan nog steeds beperkt worden door deze eetstoornis? Of wil ik vrij zijn, kunnen genieten van sociale momenten? Wat de eetstoornis je voorhoudt is NIET de waarheid, ook al lijkt het alsof het je eigen wil is.

Niet-eten is NOOIT de oplossing. Voor welk probleem dan ook.
Herstel is zwaar, maar zo ontzettend de moeite waard!

Twee jaar geleden kon ik mij niet voorstellen dat ik ooit weer zou kunnen eten waar ik zin in had. Ik wilde dat ook helemaal niet. Ik was blij (daar was ik van overtuigd) met de controle die ik nu had.
Twee jaar geleden had ik nooit geloofd dat ik zou staan waar ik nu sta. Dat ik zou kunnen eten wat ik nu doe. Zonder schuldgevoel, zonder na te denken over compenseren, zonder uit te rekenen wat ik dan verder nog kan eten.

‘Gewoon eten’. Ik kan het weer!

1 Reactie

  1. Zo mooi om te lezen. En inderdaad ‘gewoon eten’. Maar het zal voor jou misschien altijd bijzonder zijn, omdat het weer kan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *