Hoop na Herstel

Ik weet niet hoeveel ik weeg

Ja echt, je leest het goed: ik weet niet wat ik weeg.
Al ruim een jaar heb ik niet op de weegschaal gestaan en ik heb dus oprecht geen idee hoeveel ik weeg!
Natuurlijk is hier wel het een en ander aan voorafgegaan. Dus ik zal proberen om het uit te leggen:

November 2017 – Na verschillende periodes in mijn leven waarin ik een haat-liefde verhouding met de weegschaal heb, doet de weegschaal met nadruk weer intrede in mijn leven. In diverse levensfases drukte de weegschaal een stempel op mij, maar rond die tijd wordt deze druk steeds heviger. Als ik ’s ochtends uit bed stap is het eerste waar mijn gedachten naar uit gaan: de weegschaal. Als ik in de badkamer ben, schuif ik ‘m zo stilletjes mogelijk van z’n plaats om zo ‘ongemerkt’ mijn gewicht te peilen.

Nadat ik mijn ‘waarde’ heb afgelezen, plaats ik de weegschaal weer zachtjes terug. Als de cijfers zijn gedaald, krijg ik een gevoel van overwinning: yes! ik kan dit, ik heb goed genoeg mijn best gedaan. Ik ben sterk en heb zelfbeheersing, de controle over mijzelf: kijk maar naar de cijfers!
Als de cijfers gestegen zijn, ontstaat er paniek en weet ik dat ik die dag nóg harder mijn best zal moeten doen om de cijfers te laten dalen.

Iedere dag herhaalt het zich – wegen, tellen, vermijden, beheersen en nooit is het goed genoeg.
Als de cijfers op de weegschaal gedaald zijn geeft dat voldoening, maar dat gevoel houdt nooit lang aan. Er komt altijd weer een nieuw weegmoment, wat mijn gevoel van grip volledig in de war kan schoppen.
En dat wat ik vandaag bereikt heb, moet morgen verbeterd worden!

Het gaat toch nog goed? Ik ben er toch? en doe m’n ding – wel niet helemaal zoals vroeger, maar hé ik heb wel de controle. En dat is wat ik wil, toch?
Even diep ademhalen en dan is de duizeligheid wel weer over. Het valt allemaal wel mee, ik haal me dingen in mijn hoofd. Ik stel me gewoon aan, kijk maar het gaat al weer prima! Zo erg is het bij mij niet, en ik doe het tenslotte allemaal zelf, ja toch? Ik heb geen recht op hulp.

Overtuigingen die ik mijzelf aanpraatte en die ik zelf ook geloofde, want: “Een eetstoornis? Nee joh, dan ben je nog veel sterker in verleidingen weerstaan en dan houd je het veel beter vol dan ik. Ik heb laatst nog dit of dat gegeten, dat was echt zwak van me.”

Mocht je een van deze gedachten herkennen, terwijl je dit leest: Vraag om hulp! Het gaat er niet om of je op dezelfde manier handelt als ik deed, maar gedachten als deze wijzen erop dat je op een niet-gezonde manier met controle bezig bent.

De weegschaal bepaalde mijn dag, bepaalde wat ik mocht eten. De weegschaal bepaalde of ik tevreden met mijzelf mocht zijn of niet. De weegschaal bepaalde of ik ‘goed genoeg’ was.
De weegschaal bepaalde…

In een van mijn notities uit deze tijd, lees ik het volgende:

Als ik mijzelf voorstel als een-of-andere junk die naar de weegschaal hunkert,
dan kan ik wel walgen van mezelf

11 januari 2018

Ik was verslaafd, verslaafd aan tellen, wegen, cijfers…
En als ik dat tot me door liet dringen, kon ik wel walgen van mezelf.
Ik wil niet verslaafd zijn aan iets wat niet goed voor mij is!

Toen de behandeling eenmaal gestart was, moest ik stoppen met zelf wegen. Eén keer per week mocht/moest ik de weegschaal op, met iemand anders erbij. Samen noteerden we het gewicht en bouwden we naar een basis-eetlijst. Eenmaal op de basislijst, werd iedere keer dat ik niet voldoende aangekomen was, mijn lijst opgehoogd. Net zo lang, tot ik iedere week voldoende aankwam. (Geloof me, ik heb moeten eten als een dijkwerker, zó ontzettend veel! Zelfs Remi durft dat achteraf toe te geven).

Maanden later zat ik op mijn streefgewicht. Het gewicht dat door de behandelaren bepaald was als een voor mij gezond gewicht. (Nee dat is geen randje BMI 18, maar ruimschoots een gezond gewicht).
We gingen op vakantie en de weegschaal ging niet mee. Twee weken zonder te wegen.
Toen ik thuiskwam had ik de keuze: ik ga nu de schaal weer op (met de kans dat ik in paniek raak door wat ik ben aangekomen op vakantie) óf ik doe het niet.

Ik moest eerlijk toegeven dat ik me op dat moment goed voelde. De weegschaal kon dit in de war schoppen, terwijl het dan puur de cijfers zouden zijn. Waarom zou ik cijfers laten bepalen hoe ik me voel?

En dus ben ik vanaf dat moment niet meer de weegschaal op geweest, niet één keer. Ik weet dat ik na die tijd nog verder aangekomen ben. Ik ben intuïtief gaan eten en mijn lichaam heeft zelf zijn ideaalgewicht gezocht.
Maar ik heb dus zelf geen idee welk gewicht dat is.
En dat is prima.

Mijn lichaam is in staat om te doen waar het voor bedoeld is (min of meer) en ik kan lopen, rennen, springen, dagjes weg, genieten van de natuur, creatief bezig zijn, gezond nadenken, noem het maar op…
Ik koop kleding die mij past en ja ik heb kleding weg moeten doen die te klein is en koop nu een maat groter dan ik ooit gehad heb.
Moet ik me daardoor minder waard voelen?

Een gewicht zegt niets, maar dan ook echt niets over wie je bent!

2 Reacties

  1. Dankjewel voor het delen van dit kwetsbare stuk! Met tranen in mijn ogen gelezen. Op dit moment één keer per week op de weegschaal, maar dat was twee keer per dag en ik weet dat ik er nog steeds te veel mee bezig ben. Maar ik heb hulp en (dus) hoop! Jouw blog geeft me weer nog meer hoop. Het kan dus echt, het loslaten. Nogmaals dank dat je dit zo kwetsbaar met ons deelt.

  2. Maria zegt:

    Dit is zo herkenbaar. Ik zit op het moment in een terugval en heb echt een onwijze haat-liefde verhouding met de weegschaal. Maar loslaten durf ik niet. Nóg niet. Hoe vaak ik het mezelf ook voorneem..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *