Hoop na Herstel, Puur en Echt

Ik had me de eerste 3 jaar van m’n huwelijk anders voorgesteld…

Voor de mensen die nu geschrokken denken:
“Gaat dat wel goed daar in huize Brand?”
Ik kan jullie geruststellen, het gaat prima en ik heb nooit één seconde spijt gehad dat ik met Remi getrouwd ben!

Waarom dan toch deze uitspraak?
Inmiddels is het ruim 3 jaar geleden: de dag dat Remi en ik elkaar trouw beloofden voor de rest van ons leven. Een prachtige dag met familie, schitterende herfstkleuren en vooral veel liefde.
Het toekomstplaatje in mijn hoofd bestond o.a. uit afstuderen, vader en moeder worden, een gelukkig gezin vormen en liefde voor elkaar.

Als het anders loopt
En toen – met al die mooie plannen – werd ik ineens onderuit gehaald.
Iets anders kreeg grip op mij, waardoor ik opgeslokt werd. Een eetstoornis die mijn volledige gedachten bezette. Ik gleed af, vond geen houvast meer en de controle verzadigde niet meer, maar hield mij in z’n greep.
En zoals dat gaat wanneer je afzwakt en je lichaam uitgeput raakt, keerde ik steeds meer in mezelf.
Niet omdat ik mezelf nou zo geweldig vond, nee ik wilde juist alles voor een ander doen. Maar door mijzelf eindeloos voorbij te lopen, kwam er een moment dat mijn lichaam en hoofd zeiden: “Stop! Tot hier en niet verder.”

“Het is genade dat U meer aan mij wilt geven, dan een makkelijk leven,
want door beproeving groei ik dichter naar U toe.

Christian Verwoerd – De leerschool van het leven

Er was steeds minder wat ik nog kon. Naar mijn concentratie kon ik fluiten. Als Remi zei welk Bijbelgedeelte ik op mocht zoeken, keek ik hem – zodra ik de bijbel voor me neerlegde – aan van: “wat gaan we lezen?” Ik wist het écht niet meer.
Mijn studie moest ik stoppen, werken kon ik niet, mijn hersenen werden gesnoeid en daardoor waren ook de gezonde, logische gedachten steeds verder weg…
Remi stond langs de zijlijn, ik liet hem geeneens meer binnen. Ik kon het niet; stond machteloos tegenover mezelf.

Goed, ik ga hier niet een eindeloos helaas-verhaal van maken, maar kortgezegd zijn er diepe dalen geweest waar ik doorheen moest, op weg naar herstel. Gevochten hebben we… samen tegen de eetstoornis!

Dankbaar
Wat hebben we een strijd moeten leveren, maar wat ben ik dankbaar.
Dankbaar dat God mij een man geschonken heeft die vertrouwen in mij heeft, die met mij mee vocht. Dankbaar, voor de kracht die ik mocht ontvangen, kracht om door te gaan, de kracht die Remi kreeg om mij bij te staan. En ook dankbaar, voor de lessen die we geleerd hebben.
De ervaring zelf gun ik niemand. Maar ik weet wel dat wij de beste huwelijkscursus ooit hebben gehad. We hebben zo veel dingen van- en over elkaar geleerd!

Dus nee… de eerste 3 jaar waren niet zoals ik vooraf gedacht had, maar we hebben elkaar wel zo door en door leren kennen. Dat had ik niet voor mogelijk gehouden. Die basis ligt er… en dat had ik nooit willen missen!
Gelukkig loopt ons leven niet zoals we zelf denken dat goed voor ons is.

“Hij volvoert Zijn plan met heel de mensheid
Wij zijn slechts een schakel in een lange tijd
Het draait dus niet om ons, maar om Zijn grote Naam
Gods Naam zal altijd boven alles staan.”

Hij beweegt de aarde – Christian Verwoerd

3 Reacties

  1. Zo liefdevol, deze blog! Het lijkt me heel moeilijk dat je droom toch niet helemaal gaat zoals je had gedacht, maar mooi om te lezen dat jullie liefde voor elkaar (en God!) is blijven bestaan.

    1. Annemieke zegt:

      Dankjewel Naomi!
      Het is zeker geen makkelijke periode geweest.
      Maar zoals dat vaak gaat, zijn het juist wel die momenten die je lessen voor het leven leren.
      Het besef van afhankelijkheid van God is gegroeid en de liefde tot Hem (en tot elkaar) ook! Zeker 😉

  2. […] Ik wil bemoedigen, laten weten dat herstel mogelijk is. Want soms kan het zo uitzichtloos lijken, maar er is hoop! Van ‘slachtoffer’ naar kracht.Dit thema komt o.a. naar voren in het artikel: Ik had me de eerste 3 jaar van m’n huwelijk anders voorgesteld… […]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *