Grenzen, Puur en Echt

Ik ben ook maar een mens

Te vaak stap ik nog in mijn valkuil: Annemieke, wil jij dat doen? – “ja hoor! is goed”. Zonder even de tijd te nemen om te denken: ‘wil ik dit nu echt?’

Zoals ik vorige keer al schreef, wil ik vaker stil staan bij de vraag: moet ik dit nu doen? Zo wil ik mijzelf bijvoorbeeld aanleren om eerst even na te denken voor ik antwoord geef. En dat eventueel ook te benoemen: “ik ga er even over nadenken, je hoort nog van me!” Zo moeilijk is dat niet, toch?

Eén van de oorzaken waarom ik het lastig vind om ‘nee’ te zeggen, is dat ik te lang met twee maten heb gemeten. Als je jezelf altijd ondergeschikt stelt aan een ander, heb je al snel het gevoel dat je iets voor de ander moet doen.
Maar wie bepaalt of een ander meer waard is dan ik? Dat gebeurt alleen als ik dat zelf vind of zelf toe laat.

Dat zij mooi is, knap is of ergens heel goed in is, betekent niet dat ik minder waard ben. Ik heb mijn eigen talenten en ben ook uniek gemaakt, net als jij.
Als ik mijn gedrag continu laat afhangen van andermans verwachtingen, wie ben ik zelf dan nog?

Zij is ook maar een mens
Een gedachte die mij soms helpt is: “hij/zij is ook maar een mens”.
Een mens met verwachtingen, talenten en tekortkomingen, een mens zoals ik. Zo veel recht als zij heeft om aan mij te vragen of ik iets wil doen, precies zo veel recht heb ik om ‘nee’ te zeggen.

Het wordt aan mij gevraagd omdat diegene op zoek is naar iemand die haar kan helpen, het is dus niet mijn probleem, maar haar probleem.
Ik mag ja zeggen, maar ik mag ook nee zeggen. Want: Zij is ook maar een mens.

Daarnaast realiseer ik mij ook dat ik niet aan alle verwachtingen kan voldoen. Ik kan de wereld niet in mijn eentje dragen. Als ik altijd maar ‘geef’ houd ik geen energie over, niet voor mezelf, niet voor de ander.
Het is een spanningsveld, omdat ons ook geleerd wordt om ‘te zorgen voor…’

You can’t pour from an empty cup,
take care of yourself first.

Het is goed om voor een ander te zorgen, zolang het niet compleet ten koste van jezelf gaat.
Als ik iets niet zitten, iets niet bij mij past of niet uitkomt, of ook zomaar zonder reden, heb ik het recht om “nee” te zeggen.

Ik kan niet alles op mij nemen: ik ben toch ook maar een mens?

Voel jij je ook wel eens gedwongen om ‘ja’ te zeggen?
En durf je daar dan op terug te komen?
Plaats jij een ander boven jezelf? of besef je wel: Zij is ook maar een mens! 😉

2 Reacties

  1. Mooi inzicht: die ander is ook ‘maar’ een mens. En waarschijnlijk vind je het net als ik van een ander heel normaal als hij/zij nee zegt. Dus ja, waarom jij niet dan hè? 😉

    1. Annemieke zegt:

      Nou precies wat je zegt! Helemaal waar, soms lijken we dat te vergeten 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *