Grenzen, Puur en Echt

Ik ben niet iedereen!

Ken je dat gevoel? Dat iedereen zo productief is, ontzettend veel doet, zo gelukkig lijkt of het zo goed voor elkaar lijkt te hebben.?

Het lijkt wel alsof iedereen fulltime werkt en daarnaast goed zijn huishouden op orde heeft. Of dat alle moeders het voor elkaar krijgen om naast hun gezin nog 24 uur te werken.
Als zij dat allemaal doen, dan moet ik dat toch ook kunnen?

En als je dan naar jezelf kijkt, wat kunnen jouw dagelijkse bezigheden dan soms weinig lijken, in verhouding tot die ander. Iedereen werkt toch zo veel? Dan kan het toch niet zijn dat het voor mij, terwijl ik minder werk, te veel lijkt te zijn? Ik moet me niet aanstellen!

Misschien ben op dit moment wel thuis om te herstellen, of is er iets anders waardoor je op dit moment niet kunt werken. Misschien heb je je handen vol aan je gezin of aan je huishouden, aan je zorgen of aan jezelf. Misschien zou je willen dat je de energie had om ‘net als iedereen’ een baan te hebben van X aantal uur.

Maar als we eerlijk gaan kijken, is ‘die standaard’ dan wel wat voor iedereen werkt? En is het echt zo dat iedereen dat allemaal – al dan niet fluitend – doet?

Neem mij eens als voorbeeld: Jong, in principe gezond, ‘maar’ een tweepersoonshuishouden, werkt gemiddeld 15 uur per week.
15 uur maar!? Anderen werken 40 uur! Of misschien 32 zodat ze nog een dagje hebben voor het huishouden.

Tsja… dit is toch echt de realiteit. En ja, er gaat veel meer tijd in zitten, omdat het verspreid is over 3-4 dagen per week, maar dan nog…
Ik vind het best lastig hoe ik dit aan mezelf moet ‘verkopen’. Ook ik heb jaren gehad waarin ik fulltime studeerde, werkte en van alles en nog wat deed. En nu? Als ik het zo opschrijf lijkt het net of ik dagenlang kan chillen en leuke dingen kan doen, omdat ik zo veel tijd ‘over’ heb. Toch voelt het niet zo.

Als ik terugkijk naar 2 jaar geleden, stond ik op dat moment op instortingsgevaar. Elk moment kon het teveel zijn en dat moment kwam ook. Maandenlang heb ik thuis gezeten, was het gevecht genoeg om mijn dagen in beslag te nemen en was ik niet om staat om meer van betekenis te zijn. Uiteindelijk ben ik van thuis zitten, opgekrabbeld via 6 uurtjes, naar 15 uur werk. Laatst zag ik een vacature voorbij komen voor 4 dagen dagopvang, 32 uur. Het begon direct te kriebelen, zou ik..?

Ik had het tabblad open laten staan in mijn telefoon en liet het aan Remi lezen zodra hij thuis was. Hij reageerde met: “maar het gaat zo toch prima?”.
Voor mij was dit een mega-geruststelling. Ik kan me best nog eens schuldig voelen, zeker toen ik nog helemaal thuis zat. Ik voelde me schuldig omdat alle druk op Remi kwam te liggen qua inkomsten. Hij werkt fulltime en ik was thuis. Nu werkt hij fulltime en ik ‘maar’ 15 uur.
Toch is dat voor mij op dit moment genoeg, zeker gezien de keren dat ik ziek ben geweest de afgelopen tijd. Als ik te veel wil, gaat het mis. Waar die grens ligt weet ik nog niet precies, maar ben ik stapje bij beetje aan het verkennen. Ik wil ook zo graag de energie hebben om meer dagen te werken en daarnaast het huishouden te doen, uitstapjes te maken, met vriendinnen af te spreken, etc. Maar blijkbaar zit dat er op dit moment simpelweg niet in?

Gelukkig weet ik inmiddels ook wel dat het geluk niet ligt in veel werken of een groot inkomen. Gezondheid is niet te koop, en eigenlijk is dat zo met alle dingen die écht van waarde zijn: die zijn niet in geld-waarde uit te drukken.
Misschien ben ik met minder uren werk wel een veel leuker mens. En dat is toch eigenlijk ook prima?

Wie bepaalt eigenlijk wat de standaard is? Wat voor de één werkt, hoeft voor een ander helemaal niet te werken.
Ik ben niet iedereen! – gelukkig maar. 😉 Ik ben uniek, met mijn eigen talenten en mijn eigen struggles.

Merk jij ook wel eens dat je voor je gevoel niet aan ‘de standaard’ voldoet?
Lukt het jou om dit los te laten en te focussen op je eigen situatie?

1 Reactie

  1. Heel erg mooi artikel. En ja, herkenbaar. Ik werkte fulltime en als het kon nog een beetje extra. Toen knalde ik eruit, ruim een jaar geleden en er is nog geen enkel zicht op werkhervatting. Soms vragen mensen of ik me niet verveel. Eh, nee. Ik werk aan mezelf. Ja, ik voel me schuldig als ik ‘zomaar’ een boek zit te lezen op een ‘werkdag’. Maar dat is wat ik nodig heb. Je hebt het echt prachtig omschreven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *