Puur en Echt

Ik ben hier niet om mooi te zijn

“Wauw! Zij ziet er altijd zo stralend uit!” Mooie lange wimpers, egale gladde huid, een volle bos haar, strakke buik… Als we alles op Instagram moeten geloven, valt het beeld in de spiegel of de foto die je van jezelf ziet best wel eens tegen.

De schijnwereld, die we online met elkaar opbouwen is niet mis…
Prachtige foto’s van zongebruinde lichamen, gezichten zonder enige oneffenheid, outfits die je doen verlangen naar een perfecte garderobe.
En als je niet uitkijkt vliegen de hashtags van fitgirls je om de oren.

Toen ik mijn nichtje voor het eerst mascara zag dragen, dacht ik:
“maar je bent zo mooi van jezelf,
dat heb je helemaal niet nodig!”
en tegelijkertijd viel mij een andere gedachte in:
“en ik dan…? wat voor boodschap geef ik haar als ik het wel draag?”
Blijkbaar ben je als volwassene pas ‘goed genoeg’, en mag je je in het openbaar alleen maar vertonen met make-up.

Maar dat is niet de boodschap die ik anderen mee wil geven.
En eerlijk is eerlijk… je kunt praten als Brugman, maar kinderen luisteren meer naar jouw gedrag, dan naar je woorden.

Ook in mijn werk, heb ik te maken met een kwetsbare doelgroep.
Kinderen van groep 5 t/m 8, die de eerste stappen zetten in de puberteit.
Wat voor voorbeeld ben ik voor de meiden? Als ze altijd een juf zien, met een prachtige gladde foundation-huid, met een mooie blos op haar wangen, zonder enige oneffenheid? Het hoeft niet eens bewust te gaan, maar toch kan het een meisje heel onzeker maken als ze zelf net haar eerste puistje ziet verschijnen.

En zelf hebben we toch ook periodes in onze cyclus, waarin we nou niet bepaald barsten van het zelfvertrouwen… (Of ben ik daar ècht de enige in?)
Als je tijdens een off-day even een momentje met je telefoon op de bank ligt, en je de ene na de andere sprankelende foto voorbij ziet komen, wordt je zelfvertrouwen stukje bij beetje afgebroken. “had ìk maar, was ik maar…”

Wie heeft besloten dat je eigen gezicht niet goed genoeg is?

Sinds wanneer durven we niet meer zonder
op zijn minst een klein laagje mascara
naar de supermarkt?

Nee: ik wil niet zeggen dat niemand ooit nog make-up mag dragen.
Daarin maakt ieder zelf zijn/haar keuzes, maar zijn we ons bewust van de boodschap die wij aan anderen meegeven?

Wat laten wij zien aan anderen? De perfecte plaatjes waar anderen jaloers op worden? Die geweldig mooie (bewerkte) foto, waar je haar en make-up zo goed zaten? die geweldige vakantie, met zongebruinde gezichten? Natuurlijk, ook die momenten zijn er en mogen gedeeld worden! Maar wordt het ook niet eens tijd om onze kwetsbare kant te tonen en te laten zien we écht zijn. Puur jezelf?

Zelf ga ik inmiddels lekker met mijn blote-billen-gezicht door het leven. Vond ik dat makkelijk? nee! Maakte het mij onzeker? ja!
Maar waarom..? Sinds wanneer is ons eigen gezicht niet goed genoeg?
Moet er altijd iets bij wat niet van jezelf is om ‘goed genoeg’ te zijn?

Ik weet dat ik een ander doel heb in mijn leven.
Ik ben hier niet om mooi te zijn, en jij?

4 Reacties

  1. Heel mooi gezegd! Ik heb niks tegen make-up, maar wel bij mezelf;). Het past gewoon niet bij me en dus heb ik het niet eens in huis. Wat je zegt over een voorbeeld zijn is echt wel heel belangrijk. Ooit had ik een leerling die erg veel bezig was met uiterlijk en snoepen. Vanaf dat moment heb ik in de klas héél bewust geen negatieve dingen meer over mijn eigen uiterlijk gezegd. En als kinderen iets vroegen erover in negatieve zin zei ik dat iets bij me hoorde. Konden ze prima mee leven. Ik voelde het niet altijd zo, maar ik wilde het wel zo voorleven;).

    1. Annemieke zegt:

      Hoi Naomi,
      Wat mooi om te lezen dat jij je er op die manier ook zo bewust van bent.
      En dat je er ook bewust op hebt gelet om dingen wel of juist niet te zeggen.
      En wat je zegt over dat iets bij je hoort, is wel heel mooi ook. Kinderen kunnen je ook wel onzeker maken, en andersom kun jij hen onzeker maken. Terwijl je juist door zo’n reactie laat zien, we hebben niet allemaal een modellenlichaam of -huid en dat is ook niet de standaard.
      Op mijn werk kreeg ik ook wel eens de reactie van: ‘wat heb je daar?’ Nou, een puistje, of een bultje of net wat er zat. En dat maakte het al veel luchtiger. Het is normaal, iedereen heeft dat of krijgt dat. En inderdaad, al voelt het voor jezelf niet altijd zo, toch is het belangrijk om op die manier voor te leven. Dat je je eigen onzekerheden niet overbrengt op de kinderen. Mooi omschreven! 🙂

  2. […] Een voorbeeld van een blog met dit thema is: Ik ben hier niet om mooi te zijn. […]

  3. […] Voor meer over dit thema, zie: “ik ben hier niet om mooi te zijn” […]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *