Hoop na Herstel

Herstel: Back 2 work

In de periode van mijn eetstoornis heb ik een tijdlang niet kunnen werken. Mijn studie moest ik noodgedwongen stopzetten en ik had al mijn energie (voor zo ver daar nog iets van over was) nodig om te herstellen.
Toch kwam er ook weer een moment dat ik er over na dacht om weer aan het werk te gaan. Hoe dit proces verliep…?

Het ‘thuiszitten’ was beslist geen pretje, maar helaas heb ik die periode meer dan nodig gehad om echt te kunnen herstellen. Toen ik met mijn eindstage startte nam ik ontslag bij mijn werk, omdat de stage 4 dagen per week in beslag nam en ik daarnaast ook tijd nodig had voor verslagen, het huishouden e.d.
Toen mijn stage bijna afgerond was, zakte ik steeds verder in de eetstoornis. Ik heb nog net mijn eindstage kunnen afronden en daar ben ik heel dankbaar voor. De volgende stap was afstuderen… en daar ging het helemaal mis. Ik gleed steeds sneller en verder af en er was voor mij geen mogelijkheid om mijn aandacht nog te richten op mijn studie.

Geen ondersteuning
Doordat ik met mijn studie bezig was, had ik geen recht op enige vergoeding of ondersteuning op werkgebied. Ik was niet in loondienst op het moment dat ik moest stoppen – en daarom was er dus ook niets voor mij.

Toen ik eenmaal de stijgende lijn weer te pakken had en ook merkte dat mijn energieniveau beter werd, kwamen mogelijkheden tot werk weer in beeld.
Ik vond het best eng, want waar moest ik beginnen? En was ik er eigenlijk al wel aan toe?

Na veel bespreken, wikken en wegen, heb ik de stap gezet door een sollicitatiebrief te gaan schrijven. Ik koos ervoor om bij een werkgever te solliciteren waar ik zelf al eerder gewerkt had. Dit gaf mij het vertrouwen dat ze mij niet leren kennen als ‘het meisje met de eetstoornis’, maar dat ze de Annemieke daarachter al kenden. Het hielp mij, omdat ik mijn locatiemanager al kende en daardoor meer open durfde te zijn over de achterliggende periode.
Direct in de sollicitatiebrief heb ik aangegeven wat er in de afgelopen tijd gebeurd was. Ik ben daarbij niet in details getreden, maar heb wel kort aangegeven wat er is voorgevallen in de periode dat ik weg ben gegaan bij deze werkgever en wat de reden is dat ik nu weer solliciteer.

Kwetsbaar
Bij het schrijven en versturen van de brief, voelde ik me énorm kwetsbaar.
“Wat als ze mij niet meer willen?” Er zijn genoeg pedagogisch medewerkers die wel ‘gezond’ starten en er direct vol voor kunnen gaan. Ik heb mezelf diverse redenen naar mijn hoofd gesmeten, waarom ik niet de moeite waard zou zijn. En toch heb ik de brief gestuurd.

Ik heb er bewust voor gekozen om in de brief al kort aan te geven wat mijn situatie was. Hierdoor hoefde ik niet pas bij een gesprek over het onderwerp te beginnen, want ik wist dat ik dat lastig zou vinden. Bij een sollicitatie laat je jezelf natuurlijk van je beste kant zien, want hé je wilt wel dat ze je aannemen! En juist dan een ‘zwak punt’ van jezelf benoemen? Ik vond het nogal wat…
Toch heeft juist dat mij zo geholpen. Toen ik uiteindelijk een uitnodiging kreeg voor een gesprek wist ik dat ze, ondanks mijn kwetsbaarheid, mij wel een kans wilden bieden. In ieder geval om te horen wat er achter mijn verhaal schuilt en welke mogelijkheden er zouden zijn.

Openheid
Ook tijdens het sollicitatiegesprek heb ik alle vragen eerlijk beantwoord en zelf aangegeven wat ik dacht dat wel of niet kon.
Juist door open en eerlijk te zijn, was er voor mij de mogelijkheid om klein te beginnen. Zes uur per week, verdeeld over 2 middagen. Door positieve ervaringen uit het verleden kreeg ik de kans om opnieuw te groeien!

Wat ben ik dankbaar voor de mogelijkheid die ik gekregen heb.
Natuurlijk ging het niet in één keer vloeiend.
Mijn energie, concentratie, het richten op anderen en taken naast het volhouden van mijn eetlijst, was in het begin best een dingetje (yes, understatement, I know). Maar tegelijkertijd heeft het mij wel zo geholpen om te groeien. Niet langer alleen maar thuis, niet langer ‘het meisje met…’, niet langer alleen mezelf om voor te zorgen. Juist weer uit de thuisomgeving, voldoening halen uit andere taken. Niet meer alleen maar via Remi horen dat mensen vragen hoe het met mij gaat, maar zélf weer mensen spreken, niet vanuit je ziekte, maar vanuit je kracht.

Want eerlijk: thuis herstellen, kan best heel alleen voelen.

Terugkijkend zie ik dat ook hier in zo voor mij gezorgd is. Er is een weg gebaand, er werd voorzien. Ik mocht weer op gesprek komen, werd aangenomen, kreeg een plekje op twee vaste locaties. En door steeds de voortgang te bespreken en open en eerlijk aan te geven wat ik wel of niet zag zitten, kreeg ik de ruimte om weer meer en meer mezelf te zijn.
Ik heb ervaren dat juist na een periode van herstel het zo belangrijk is om je grenzen aan te geven. Een ander kan niet zien of voelen wat jij voelt. De enige die dit aan kan geven ben jij zelf. En om geen 4 stappen achteruit te hoeven doen, is het daarom goed om soms kabouter-stapjes te nemen ook al wil je zo veel meer.

Het ‘weer aan het werk gaan’ heeft mij zeker geholpen in mijn herstelproces. Het hielp mij om weer deel te nemen aan de maatschappij, voldoening te halen uit het werk, contact op te bouwen met anderen en meer eigenwaarde te creëren. Juist ook in deze nieuwe situatie kreeg ik de kans om te oefenen in het ruimte in durven nemen en het aangeven van mijn grenzen.

Ik ben benieuwd wat jij hier van vindt! Heb je vragen? Bevind jij je zelf in een periode van herstel? Ben je benieuwd naar meer? Laat het me weten!

Update 20/12/2019
Dit artikel is geschreven naar aanleiding van een vraag van één van mijn volgers. Zij vroeg mij naar mijn ervaring rond solliciteren na een periode ziek thuis. In november 2018 ben ik weer begonnen met werken en dit is dus al ruim een jaar geleden.

3 Reacties

  1. Mooi om te lezen! Ik ben op dit moment ook thuis en zou niet anders kunnen dan dat, maar ik vind het proces van weer aan het werk gaan (op een dag) heel spannend. Wat kan ik? Wat vertel ik wel/niet? Echt heel mooi om te lezen dat openheid dus niet gelijk een afwijzing hoeft te betekenen, maar dat het ook kans kan bieden.

    1. Annemieke zegt:

      Hoi Naomi,
      Ja, dat heb ik zelf ook als een spannend proces ervaren. Maar uiteindelijk zo fijn dat die groei er weer mag zijn.
      Openheid hoeft zeker geen afwijzing te betekenen, ik denk juist dat mensen het waarderen als je eerlijk bent en vertelt wat je kwetsbaarheid is en hoe je daar mee omgaat 🙂 .

  2. Mooi dat je zo open en eerlijk schrijft over een moeilijke periode waar je je langzaamaan aan (steeds beter) probeert te onttrekken. Wijsheid op die weg, en Kracht om vol te houden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *