Grenzen, Leef je mee?, Puur en Echt

Grenzeloos

Zoals je in mijn vorige artikel hebt kunnen lezen, ben ik afgelopen week een aantal dagen weggeweest. Naast de avonturen die ik daar beschreef, hebben we vooral echt genoten van de herfstkleuren in het bos. Zo wandelden we door het prachtige gebied rond Ternell en op de terugweg naar huis maakten we een stop bij het Drielandenpunt in Vaals.

Het viel mij op hoe eenvoudig wij van land naar land kunnen gaan.
Zonder problemen met één stap in een ander land.
Als ik denk aan wat geweest is, wat kent onze generatie dan een vrijheid!
Het vervulde mij met dankbaarheid.
Deze open grenzen betekenen voor ons: vrijheid.

Grenzeloos
Zonder grenzen
is dat fijn?
Of voelt dat misschien:
Onbegrensd

Tegelijkertijd weet ik ook hoe belangrijk grenzen kunnen zijn.
Persoonlijke grenzen, die je beschermen.
Menigmaal ben ik over mijn eigen grenzen heen gegaan.
Overtuigd als ik was, dat de dingen die ik van mijzelf eiste volkomen normaal waren en dat ik daar toch echt wel aan kon voldoen.
Misschien waren de eisen op zichzelf nog niet eens zo hoog (misschien ook wel), maar bij elkaar heb ik meer dan eens ervaren dat het soms nodig is om nee te zeggen. Assertief te zijn, grenzen aan te geven…

Maar dat was absoluut niet wat ik wilde. Ik wilde er toch voor anderen zijn? Anderen niet tot last zijn? Anderen niet teleurstellen… Het liefst maakte ik mijzelf zo onzichtbaar mogelijk, om het anderen zo gemakkelijk mogelijk te maken.

Grenzeloos
Altijd geven
Zonder te ontvangen
Dat kun je niet
Oneindig

En ja, eigenwijs als ik blijkbaar ben, moet het soms eerst fout gaan voordat er iets gaat veranderen. Voor ik besef: ‘ik ben ook maar een mens’, ik hoef niet alles perfect te doen en niet alles voor anderen te doen.
Anderen hebben er ook niets aan als ik alleen maar plichtmatig ‘ja’ zeg, omdat ik het gevoel heb dat ik ‘moet’. Mensen waarderen een ‘ja’ zoveel meer, als je ook eens ‘nee’ zegt. Omdat ze dan weten, wanneer je wel toestemt, dat je het ook écht wilt en dat je er voor gaat. 🙂
“Waarom zou een ander wel recht hebben om nee te zeggen, en jij niet?”

Grenzen
bieden veiligheid.
Je grenzen kennen
noemen ze ook wel:
Assertief

Natuurlijk kan ik niets voor jullie invullen, maar volgens mij ben ik zeker niet de enige die er wel eens moeite mee heeft om zijn grenzen aan te geven. Inmiddels ben ik er gelukkig aardig in gegroeid, maar van de week merkte ik weer dat ik iets wilde aangeven en dat maar voor me uit bleef stellen. Ik zag er tegenop en stelde het daarom uit. Maandag dan toch in de pen geklommen en eindelijk dat mailtje getypt wat ik al veel eerder had moeten doen. En weet je? dat lucht op!

Heb jij ook wel eens dat je automatisch ja zegt, en later denkt: dat had ik niet moeten doen? Of dat je het voor je uitstelt om ergens je grens in aan te geven?

2 Reacties

  1. Grenzen stellen is inderdaad iets heel moeilijks. Ik herken het wel, wat je schrijft. Ik zei vorige week nog heel snel ja tegen iemand, terwijl ik ook wel wist dat het nee moest zijn. Gisteren aangegeven dat het toch nee werd en dat geeft dan rust. Oké, ik geef toe dat ik dat pas deed nadat mijn psycholoog mijn nee ‘goedkeurde’.

    1. Annemieke zegt:

      Hoi Naomi,
      Moeilijk is dat hè!
      Ik gun het je dat je ook meer vanuit jezelf nee durft te zeggen.
      Als dit is wat jij nodig hebt, dan is dat zo.
      Jij bent de enige die hierin voor zichzelf kan zorgen, anderen kunnen dit niet voor jou doen 😉
      Maar zelf vind ik het ook regelmatig moeilijk hoor. Is en blijft een leerproces 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *