in Zijn kracht

Een vak halen: niet in eigen kracht, maar in Zijn kracht

Stil, verwonderd, dankbaar en zooo blij!
Waar het er tot vanmorgen 8:00 nog op leek dat ik niet eens naar Amsterdam mocht voor mijn presentatie -want: keelpijn en nog geen testuitslag- ben ik nu weer thuis met een dankbaar hart.

Vandaag had ik mijn presentatie, het laatste toetsonderdeel van de opleiding Pedagogiek. (Hierna wacht ik alleen nog op feedback op mijn scriptie).
Precies één week geleden las ik de blog van Sara-Maria over een vak halen, zoals Gideon de oorlog won.
En zo voel ik me nu ook!
Afgelopen week heb ik hard gewerkt om de presentatie voor te bereiden. Biddend, verwachtend én natuurlijk werkend 😊😅.

Mijzelf presenteren: Wat mijn visie is als pedagoog, wat mij anders maakt en waarom ik geschikt ben als pedagoog.

Terloops noemde de leerkracht tijdens een van de lessen, dat je hier ook religie in mag betrekken als dit voor jou verschil maakt in de manier waarop jij pedagoog bent.
Dat zinnetje liet mij niet meer los, maar liet mij nadenken.
Wat wil ik mensen van mijn opleiding nog meegeven, als laatste keer dat ik ‘mijn zegje mag doen’?
Ik bereidde mijn presentatie voor, en maakte daarbij dit filmpje ter ondersteuning.
Woensdagavond was alles af, dit zou ik wel gaan redden!
Maar… ik kreeg ineens keelpijn. En dat betekent: testen.
Donderdag om 09:06 werd ik getest en daarna weer snel naar huis.
Het duurde maar en het duurde maar… Geen mailtje, geen sms’je, nog maar een keer inloggen op DigiD dan.., nog steeds geen uitslag.

Ik besefte dat ik toch weer op mezelf had vertrouwd. Ik had de presentatie goed voorbereid en ík zou ‘m gaan halen. Maar ik kan het niet in eigen kracht… En dat realiseerde ik me nu weer heel sterk.

Ook gisteravond en vanmorgen nog geen uitslag en geen mail.
Zou ik dan niet naar Amsterdam kunnen? Zou ik de presentatie niet kunnen houden?

Ik heb gebeden, steeds opnieuw. Met daarbij ook het besef: ik moet mij overgeven, overgeven aan God en Zijn plan.
Als Hij niet wil dat ik nu naar Amsterdam ga voor de presentatie, dan heeft dat een doel. Laat het me maar zien 🙏🏼.

Vanmorgen om 8.00 was daar ineens het bericht: de testuitslag is bekend. Negatief.
Wauw! Ik werd er stil van, precies op het juiste moment. Want ik kon nog net op tijd mijn formulier online inleveren, mijn USB checken, brood smeren, Bijbel lezen en in de auto naar Amsterdam.
9:55 stapte ik het lokaal binnen, 10:00 startte de bijeenkomst. Wauw!

Van te voren zag ik op tegen de presentatie. Ik ken mezelf, als ik voor een groep mensen sta en mijn eigen verhaal moet vertellen, klap ik dicht. Ineens stotteren en stamelen, terwijl ik daarvoor precies nog wist wat ik wilde vertellen.
Voordat ik thuis wegreed, schoot ineens een tekst in mijn gedachten die ik een aantal weken terug uit mijn hoofd geleerd heb: “Ik, Ik ben het Die u troost. Wie bent u, dat u bevreesd bent voor een sterveling, die sterven moet? Een mensenkind, gras,  dat vergaat?”

Wat een zegen dat ik deze tekst uit mijn hoofd mocht kennen. De waarde daarvan kwam nu heel sterk naar voren. Zeker omdat ‘ie niet bij de briefjes op de koelkast hing, maar ik ‘m in gedachten kon opzeggen.

Een ander briefje wat wél aan de koelkast hing, pakte ik snel mee en plakte het aan de binnenkant van mijn broodtrommel:
“Want de ogen van de Heere trekken over de hele aarde, om Zich sterk te bewijzen aan hen van wie het hart volkomen is met Hem”.
En zo heb ik het echt ervaren.
Ik werd eerst op mijzelf teruggeworpen: als je het van jezelf verwacht, komt er niets van terecht, Annemieke. Dan kun je de presentatie nog niet eens houden.
Maar de Heere bewees Zich. Hij verhoorde!

Niet volgens mijn eigen beredenering, maar volgens Zijn plan.

De presentatie verliep goed, ik kreeg de kracht en de woorden. Naar aanleiding van het filmpje kreeg ik nog vragen van de beoordelaars, juist ook over hoe ik mijn Christelijke levenshouding integreer. Wat een zegen om daar over te mogen vertellen. Heel kort, maar toch mocht ik een -heel klein- lichtje zijn.

Aan het eind van de dag, werden de cijfers meegedeeld.
“Annemieke, een 9,1.”

En ik stamel: “dank U Heer”.

2 Reacties

  1. Heel mooi! Ik ben er helemaal stil van. Dankjewel voor het delen! <3

  2. Wat mooi! Alles wat er gebeurd is, hoe je het hebt omschreven in deze blog, maar ook het filmpje. Heel erg krachtige boodschap.

Geef een reactie