Hoop na Herstel

Een eetstoornis overwinnen, het gaat niet vanzelf

Tijdens de behandeling bij Ursula in Leiden, was één van de opdrachten om een dagboek bij te houden van ‘wapenfeiten’. Elk moment (hoe klein ook) dat ik ‘won’ van de eetstoornis mocht ik hier in opschrijven.

Om eerlijk te zijn, voelde de meeste ‘overwinningen’ in het begin helemaal niet als een overwinning. Het voelde meer alsof ik mijn eigen glazen aan het ingooien was. Ik was toch juist zo trots dat ik zélf zo sterk was? Dat ik zelf de controle in handen had? Een maaltijd eten die door anderen bereid is, waarbij ik totaal geen idee heb hoeveel kcal erin zitten, volgens de eetlijst eten en deze steeds ophogen: het voelde helemaal niet als een overwinning. Ik was juist zo goed in niet-eten en ‘zo min mogelijk’ eten, waarom zou het een overwinning zijn om meer te eten?

Op andere momenten zag ik wel enigszins dat de eetstoornis mij niet gelukkig zou maken en dat de wapenfeiten wel degelijk overwinningen waren, maar regelmatig voelde het als verraad. Iemand die je vriendin is, die jou helpt om te doen waar je goed in bent, die ga je toch niet verraden?
En sterker nog: dit was toch wat ík wilde? Waarom zou ik mijzelf verraden?

Toch bleef ik braaf iedere dag mijn wapenfeiten opschrijven en juist dat hielp mij ook om het te delen. Hardop zeggen dat ik trots was dat ik niet had toegegeven aan de eetstoornis? Dat was nog een stap te ver, maar door deze overwinningen dagelijks op te schrijven, lukte het mij ook om deze in de groep te delen.
Voorlezen was dan ook een kleiner tussenstapje, zonder dat ik alles zelf hoefde te vertellen.

Zeker aan het begin van de herstelperiode, toen mijn eetlijst steeds maar weer opgehoogd werd, liep de spanning bij mij aardig op.
Soms was de paniek zo groot dat ik de dag/mijn lijst niet overzag. Ik dacht dat het mij rust zou geven als ik wat zou ‘schipperen’. Hier een beetje af, daar een beetje ‘bij’. Met name als eetmomenten dichter op elkaar kwamen, vond ik het moeilijk om mij aan de lijst te houden. Eén keer heb ik een eetmoment overgeslagen, maar daar voelde ik mij zó schuldig over. Tijdens de eerstvolgende therapiedag heb ik dit aan Remi ‘opgebiecht’. Ik schaamde mij ontzettend en ik wilde niet dat dit in ons huwelijk tussen ons in kwam te staan. Juist vanaf toen ben ik altijd eerlijk geweest. Nee dit was geen gemakkelijke opgave, maar wel zó hard nodig om te kunnen herstellen.

Daarbij hielp ook mijn wapenfeiten-dagboek. Juist als mijn lijst opgehoogd was of als ik een nieuw product zou proberen, was de angst hoog. Maar als ik na het kijken op mijn visionboard erachter kwam dat ik voor mijn doelen wilde gaan, dan hielp het mij dat ik de wapenfeiten mocht noteren.
Als ik er op dat moment voor koos om wel eerlijk te zijn, mij wél aan de lijst te houden en wél het nieuwe product uit te proberen, dan had ik weer diverse overwinningen om op te schrijven in mijn wapenfeiten-dagboek. En ieder stapje – ieder hapje – hoe klein ook, zou mij dichter brengen bij mijn doel: herstellen en alle redenen die ik op mijn visionboard had staan.

Gedurende het herstelproces merkte ik nóg iets op, waar dit dagboek zinvol voor was. Doordat de stapjes soms maar zo klein waren en de paniek en angst groot, leek het proces zo eindeloos en uitzichtloos. Ik leverde zo’n strijd, maar uiteindelijk zat ik nog steeds ziek thuis, dus waar deed ik het eigenlijk voor!?

Als ik in de wapenfeiten terugbladerde naar het begin van de behandeling, dan zag ik daar verschillende overwinningen staan, die voor mij inmiddels weer ‘normaal’ waren geworden. En juist dát gaf mij hoop.
Op momenten dat ik mij niet kon voorstellen dat ik óóit weer de oude zou worden en waarop ik dacht dat alles wat moeite kostte nooit meer normaal zou worden, dan bladerde ik terug… naar al die momenten, elke kleine grote overwinning. Als de dingen die ik daar las (waarvan ik nooit had gedacht dat ze ooit weer normaal zouden zijn) nu voor mij ‘normaal’ geworden waren – waar ik geen strijd meer voor hoefde te leveren. Waarom zou dat dan niet gelden voor de strijdpunten die nog voor mij lagen?
Ook die zou ik op een dag overwinnen.

Dit gaf mij nieuwe hoop en vertrouwen: als ik zo doorga – hapje voor hapje en stapje voor stapje – dan zal ook dit op een dag weer normaal zijn.
Herstel is mogelijk!

1 Reactie

  1. Wat een mooie manier om dit te doen zeg! Zeker ook als het uitspreken van de wapenfeiten nog te moeilijk is. En superdapper dat je er open over was naar je man. Dat moet, ondanks alles, een hele stap geweest zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *