Leef je mee?, Puur en Echt

Afscheid nemen? Ik steek liever mijn kop in het zand

Zoals ik dinsdag al schreef, neem ik volgende week afscheid op één van de locaties van mijn werk. En ik weet niet hoe het bij jou is, maar afscheid nemen vind ik toch altijd wel een dingetje. Ik denk er liever niet bij na dat ik weg ga of dat ik de kinderen/collega’s nu niet meer zie.

Laatste keren
De afgelopen weken kreeg ik vaker de vraag van mijn collega’s, hoe ik het vond dat ik bijna wegging. Voor mij waren het nog gewone werkdagen en ik dacht echt niet verder vooruit dan gewoon de werkdag. Ik ga niet bij alles wat ik doe, bedenken dat dit misschien wel de laatste keer is. Die energie steek ik liever in een fijne middag met de kinderen. Net als de andere keren doe ik mijn werk en geniet van de mooie momenten.

Als ik terugdenk aan andere bedrijven of stageplaatsen waar ik eerder afscheid nam, stelde ik het afscheid ook altijd uit tot het laatste moment. Maar hé dat is toch ook zo gek nog niet? Het afscheid is toch ook pas dán?
Voor mijn gevoel heeft het eigenlijk geen zin om eerder afscheid te gaan nemen, omdat je toch nog terug komt. Daarnaast besef ik vaak niet echt dat ik afscheid ga nemen. Voor mij is het ook niet een deur volledig dichttrekken, want wie weet hoe het in de toekomst loopt? Wie weet waar je elkaar weer tegenkomt?
Gelukkig hoef ik het ook niet groter te maken dan het is.

Besef
Vaak komt het besef van afscheid bij mij pas, als ik een tijdje helemaal weg ben. Soms zou ik best nog eens stiekem om een hoekje willen kijken bij kinderen of organisaties waar ik afscheid heb genomen. Zien hoe het met hen gaat, hoe ze gegroeid zijn en welke ontwikkelingen ze doorgemaakt hebben. Want de kinderen met wie ik werk, krijgen wel een plaatsje in m’n hart hoor!

Afgelopen dinsdag stond ik op het punt om naar huis te gaan. Een meisje kwam naar me toe en kwam me een knuffel brengen: juf ik vind het zo jammer dat je na volgende week niet meer terugkomt! 🙁
Sommige kinderen wil je gewoon stiekem in je tas meenemen, haha. Maar ik ben bang dat dat niet helemaal gewaardeerd gaat worden. ⁠🤷🏼‍♀️

Afscheid nemen
Natuurlijk zal ik er aanstaande dinsdag wel aan moeten geloven. Want om op een fijne manier weg te gaan, ga ik het afscheid niet uit de weg. Ik vind het wel fijn om na een goede tijd, ook op een positieve manier afscheid te nemen. Mezelf kennende zal ik alleen bij het vertrek nog niet beseffen dat dit de laatste keer is. Maar hé, ik kan natuurlijk gewoon nog een keer op die locatie invallen? (😁 Helpende gedachte, bij afscheid.)

Wel leef ik er ergens toch al naar toe. De afgelopen weken observeer ik veel hoe de relatie tussen de kinderen en de andere pedagogisch medewerkers is. Ik zie wie er voor hen vertrouwd zijn en naar wie ze toe gaan. Dat geeft mij het gevoel dat ik zelf een stapje terug kan doen. De kinderen zien de andere medewerkers zo vaak. Ook de kinderen die ik vorig jaar zo vaak zag hebben nu hun plek gevonden bij een andere ‘juf’. En dat is goed zo.

Ik heb mijn bijdrage in hun opvoeding en de tijd samen gehad. Nu mag ik het los gaan laten, in andere handen. En zelf mag ik mij richten op andere kinderen die mij ook hard nodig hebben. Voor wie ik eigenlijk nóg vertrouwder ben. En dat is ook goed.

Misschien stop ik dus niet helemáál mijn kop in het zand. Aangezien ik mij in kleine stapjes wel voorbereid op het afscheid. Maar tijdens het werken ben ik niet bezig met de gedachte aan ‘de laatste keer’.

Hoe vind jij het om afscheid te nemen? Leeft je daar al weken naar toe, of steek je liever je kop in ’t zand?

2 Reacties

  1. Tineke zegt:

    Afscheid nemen vind ik ook lastig. Twee jaar kleuters begeleidt van 4 naar 6 jaar… van alles geleerd, aan ze gehecht geraakt. En dan gaan ze naar groep 3, loslaten voor mij!
    Mijn collega vond me in tranen toen de laatste kleuter naar huis was. Ik zag ze nog terug , en ze kwamen nog terug… maar afscheid nemen is lastig!

  2. Afscheid vind ik ook iets moeilijks. Ik wens je sterkte dinsdag. Ik had na een schooljaar altijd echt even een week nodig om te wennen aan het idee dat er andere kinderen zouden komen en om de kinderen van dat jaar ook echt ‘te laten gaan’.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *